Pedro Gelabert Amer - Męczennik wojny domowej w Hiszpanii

Pedro Gelabert Amer (1887-1936) był jednym z 11 jezuitów, którzy ponieśli męczeństwo w Gandía i Walencji, Hiszpania między 19 sierpnia i 29 grudnia 1936 na początku wojny domowej w Hiszpanii. Nie było życia wspólnotowego w Towarzystwie, ponieważ Towarzystwo zostało zniesiona w Hiszpanii cztery lata wcześniej. Ich praca apostolska była w znacznym stopniu ograniczona, ale jej nie zaprzestali aż do wybuchu wojny domowej.
Brat Amer urodził się na wyspie Majorka, gdzie spędził większość swojego życia. Wstąpił do jezuitów w 1930 roku i został skierowany do pracy w nowicjacie. Został aresztowany wraz z Ojcem Sitjar. Karę śmierci wykonano kilka dni później.

André Gonçalves -Męczennik Brazylii

André Gonçalves był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwiniskich korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi jezuitami, którym przewodził O. Ignacy de Azevedo. Gonçalves, scholastyk z Portugalii, został ranny przed wyrzuceniem żywcem do morza.

Ramón Grimaltos - Męczennik wojny domowej w Hiszpanii

Ramón Grimaltos (1861-1936) był jednym z 11 jezuitów, którzy ponieśli męczeństwo w Gandía i w Walencji, Hiszpania między 19 sierpnia i 29 grudnia 1936 na początku wojny domowej w Hiszpanii. Ponieważ Towarzystwo zostało zniesione w Hiszpanii cztery lata wcześniej, nie było życia wspólnotowego. Praca apostolska jezuitów w znacznym stopniu została ograniczona, ale wykonywali ją nieprzerwanie aż do wybuchu wojny domowej.
Grimaltos brat wstąpił do Towarzystwa w wieku 29 lat i pracował jako ogrodnik. Przyjechał do Gandía w 1917 roku i został skazany wraz z Ojcem Carbonell w nocy z 23 sierpnia. W czasie egzekucji modlił się na kolanach.

Peter Guérin du Rocher - Męczennik podczas Rewolucji Francuskiej

Peter Guérin du Rocher (1731-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej, gdy ona przekształciła się w fanatyczne prześladowania chrześcijan. Ojciec Guerin du Rocher uczył filozofii w Bourges w 1762 roku. Opuścił Francję i mieszkał we Włoszech, Niemczech i Polsce, gdzie rozwijał teorie egzegezy biblijnej, które zaprzeczają teoriom francuskich encyklopedystów. Jego wiedza sprawiła, że arcybiskup Paryża uczynił go dyrektorem domu dla nowo nawróconych, a królowa Marie-Antoinette wybrała go jako swego spowiednika.

Robert Guérin du Rocher - Męczennik podczas Rewolucji Francuskiej

Robert Guérin du Rocher (1736-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Występował przeciw fanatycznym prześladowaniom chrześcijan. Ojciec Guerin du Rocher, podobnie jak jego brat Piotr, wyjechał z Francji kasacie zakonu i udał się do Azji Mniejszej, prawdopodobnie do pracy misyjnej. Był proboszczem w Salonikach, ale w końcu został wydalony przez Turków. Po powrocie do Paryża został ojcem duchownym Sióstr Wizytek. Został aresztowany wraz z bratem w domu dla konwertytów.

William Harcourt - męczennik w Anglii

William Harcourt (William Barrow, 1610-1679) był jednym z pięciu jezuitów złowionych w sieć kłamstwa wymyślonego przez Tytusa Oates, który oskarżył Jezuitów o zamach na króla Karola III i obalenie rządu. Mimo że historia była oczywistą fikcją, jezuici przypłacili to życiem. Barrow znany był na misji jako Harcourt lub Waring. Urodził się w Lancashire, uczęszczał Saint-Omer i wstąpił do nowicjatu w Watten w 1632 roku. Ukończył studia we Flandrii i został wyświęcony przed powrotem do Anglii w 1644 roku. Od 1671 do 1677 był ekonomem prowincji angielskiej, a w 1678 został przełożonym jezuitów w Londynie. Kiedy Titus Oates ogłosił dekret o domniemanym spisku, policja szukała pilnie Barrow, ale zmienił on codziennie swoje miejsce zamieszkania i skutecznie się ukrywał. Namawiał innych jezuitów do opuszczenia kraju i znalezienia schronienia za granicą, ale sam czuł się odpowiedzialny, by pozostać w Londynie i troszczyć się o uwięzionych współbraci. Schronił się w jednym z domów, ale niestety służąca wydała go policji. Został aresztowany 7 maja 1679. Miał już prawie 70 lat i pracował 35 lat na misji.

Gonçalo Henriques - męczennik Brazylii

Gonçalo Henriques był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwińskich korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi Jezuitami pod przewodnictwem O. Ignacego de Azevedo. Henriques, urodzony w Porto, Portugalia, był już diakonem, został wrzucony żywcem do morza.

Darío Hernández - męczennik wojny domowej w Hiszpanii

Darío Hernández (1880-1936) był jednym z 11 jezuitów, którzy ponieśli męczeństwo w Gandía i w Walencji (Hiszpania) między 19 sierpnia i 29 grudnia 1936 na początku wojny domowej w Hiszpanii. Jezuici nie żyli we wspólnocie, ponieważ cztery lata wcześniej Towarzystwo zostało w Hiszpanii skasowane. Aż do wybuchu wojny domowej prowadzili jednak pracę apostolską, chociaż w znacznym stopniu utrudnioną.
Ojciec Hernández zajmował się badaniami z dziedziny zarówno filozofii i teologii w Tortosa i został wyświęcony na kapłana w 1912 roku. Uczył retoryki w kolegium jezuickim w Saragossie i pracował w parafiach w Walencji i Barcelonie. Został mianowany rektorem najważniejszego domu jezuitów w Walencji w 1928 roku. Gdy rozpoczęła się wojna, był w stanie poruszać się po mieście z wykorzystaniem fałszywych dowodów tożsamości. Zmieniał często swoje miejsce zamieszkania, ale ostatecznie został aresztowany w połowie września. Egzekucję wykonano pod koniec miesiąca.

Elias Herque du Roule - męczennik podczas Rewolucji Francuskiej 

Elias Herque du Roule (1741-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Występował przeciw fanatycznym prześladowaniom chrześcijan. Ojciec Herque du Roule pracował jako kapelan w domu dla porzuconych dzieci w Paryżu, kiedy został aresztowany i wywieziony do Saint-Firmin, gdzie został ścięty 3 września 1792 roku.

Thomas Holland - męczennik Anglii

Thomas Holland (1600-1642) był słabego zdrowia. Przez 7 lat posługiwał w rodzinnej Anglii. Mimo swego cierpienia nieustraszenie sprawował sakramenty wśród katolików na terenie całego Londynu.
Urodził się w Lancasshire. W sierpniu 1621 roku przeniósł się do Valladolid w Hiszpanii, aby uczestniczyć w nauce języka angielskiego, a następnie wrócił do Flandrii w 1624 roku, ponieważ chciał wstąpić do jezuitów. Odbył nowicjat i studia teologiczne we Flandrii i został wyświęcony na kapłana. Powierzono mu funkcję kierownika duchowego scholastyków w Saint-Omer. W 1635 roku z powodu złego stanu zdrowia został przydzielony do misji angielskiej.
Warunki, w jakich musiał żyć w Anglii nie polepszyły jednak jego stanu zdrowia. Musiał się ukrywać przez cały dzień i podróżować tylko w nocy ze względu na niebezpieczeństwo aresztowania przez łowców księży. Cierpienia, jakie znosił spowodowały utratę apetytu i pogorszyło jego stan. Ale to nie powstrzymało go od posługiwania. W dniu 4 października 1642 r. został aresztowany gdyż podejrzewano, że jest księdzem. Uwięziono go na dwa tygodnie w New Prision w Londynie, a następnie przewieziono do w Newgate na przesłuchanie. Mimo braków dowodów. że jest kapłanem ława przysięgłych uznała go winnym i skazała na śmierć. Ambasador francuski zaproponował mu wstawiennictwo prosząc o uwolnienie, ale Holland wybrał męczeństwo. Jego znajomi Kapucyni przemycili do więzienia rzeczy potrzebne do odprawienia Mszy św.  i w ten sposób mógł sprawować Eucharystię po raz ostatni. Rano w dniu 12 grudnia został przyprowadzony do Tyburn na egzekucję. Modlił się za tych, którzy wydali wyrok, za Króla Karola I, rodzinę królewską, parlament i naród. Dał katu niewielkie pieniądze, które posiadał, przebaczył ma za to, co miał do zrobienia, a następnie został powieszony. Jego ciało zostało pozbawione głowy, poćwiartowane i wystawione publicznie na moście w Londynie.

Franciszek Hoyos - apostoł kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa

Bernard de Hoyos urodził się w Torrelobatón (Valladolid) 21 sierpnia 1711 r. Był uczniem kolegium jezuickiego w Medina del Campo i Villagarcía de Campos i tam wstąpił do Towarzystwa w 1726 r. Aby tego dokonać, musiał jednak usilnie prosić o zgodę swoją rodzinę, a z powodu wieku (nie ukończył jeszcze 15 lat) i dziecinnego wyglądu, przekonać o. Prowincjała co do przyjęcia. Podczas odbywania nowicjatu (1926-1728) odbyła się kanonizacja św. Alojzego Gonzagi i św. Stanisława Kostki, którzy byli ukazywani jako wzory dla jezuickich scholastyków. Jednak największy wpływ na niego miała postać Jana Berchmansa, którego proces kanonizacyjny był już zaawansowany.
Dwuletni nowicjat był czasem wprowadzenia Bernarda w życie mistyczne, a trzyletnie studia
filozoficzne (w Medina del Campo, 1728-1731) czasem wewnętrznego oczyszczenia, wydoskonalanego trudnymi doświadczeniami nocy ducha.
Teologie studiował (1731-1735) w kolegium św. Ambrożego w Valladolid. Tutaj droga jego życia
duchowego sięgnęła szczytu i stał się autentycznym mistykiem. W długiej sprawie sumienia, którą złożył w październiku 1732 r., swojemu kierownikowi duchowemu o. Juanowi de Loyola, powiedział: „Widzę, że moje serce we wszystkim skierowane jest ku Bogu, jak żelazo przyciągane przez magnes. Pragnie ono tylko Boga, szuka tylko Boga, wzdycha tylko do Boga…”. Z racji przenikliwości, z jaką pojmował i opisywał swoje poruszenia duchowe, kierownik utrzymywał, że Bernard „jest dojrzały ponad swój wiek i wiedzę, którą mógłby zdobyć z książek”.
Informacje wewnętrzne Towarzystwa („Cataloghi triennali”) dotyczące jego osoby podkreślają, że miał charakter mocny, który zawsze kontrolował, że był wybitnie inteligentny, wytrwały w pokonywaniu przeciwności, serdeczny i że posiadał szczególną zdolność nawiązywania relacji, a także predyspozycje do wszystkich posług, a w szczególności do głoszenia słowa.
3 maja 1733 r., w wieku 22 lat, odczuł, że Pan powierza mu zadanie, które będzie jedynym celem jego życia: propagować kult Jego Serca jako ośrodek osobistego uświęcenia i skutecznego apostolatu. Stało się to za pośrednictwem jego przyjaciela o. Augustyna Cardaveraza, który miał głosić kazanie o Bożym Ciele w Bilbao i poprosił go o przesłanie niektórych materiałów, które mógłby znaleźć w bibliotece wspólnoty, prosił o wypiski z książki o. Józefa Gallifet „De cultu sacratissimi Cordis Dei Jesus”. Jak sam stwierdził, czytając te książkę „odczuwałem w swoim wnętrzu nadzwyczajne poruszenie, mocne, miłe i nie gwałtowne ani nie do odparcia, z którym udałem się, by stanąć przez Panem w Najświętszym Sakramencie, aby ofiarować się Jego Sercu na
współprace, jaka tylko będzie możliwa [...] w rozszerzaniu Jego kultu”.
Pierwsza rzecz, jaką uczynił Bernard, było poświecenie się Sercu Jezusowemu, co miało miejsce
12 czerwca 1733 r. Posłużył się formułą napisaną pięćdziesiąt lat wcześniej przez św. Klaudiusza La Colombiére. Nie chodziło jednak tylko o łaskę, którą przeżywałby wewnętrznie wyłącznie sam. Wyczuwał, że Bóg domaga się od niego, aby był narzędziem, przez które bogactwa Serca Chrystusa mogłyby dotrzeć do innych.
Świadom wielkości tego zadania i będąc wiernym swojemu pierwszemu obowiązkowi, którym było
poważne kontynuowanie studiów teologicznych, zdecydował się stworzyć grupę pracy, utworzoną z wybranych współtowarzyszy, w pełni włączonych w działalność apostolską. Im mógł zaufać. Pośród nich byli przede wszystkim wyżej wzmiankowani ojcowie Jan de Loyola i Augustyn de Cardaveraz. Pierwszy otrzymał zadanie napisania działa, które rozwinęłoby temat „Istota i podstawy tego kultu”. Bernard dał schemat ogólny i stał się duszą tej książki, która po niemałych trudnościach, została ostatecznie opublikowana 21 grudnia 1734 r. pod tytułem „Skarb ukryty”.
Od tego czasu jego metoda pracy polegała na propagowaniu wszędzie tekstów i obrazów, na zakładaniu bractw i stowarzyszeń ku czci Najświętszego Serca, na przekonywaniu, aby mówiono i głoszono kazania na ten temat, aby pisano listy i proszono biskupów i samego króla Filipa V, by wspierali zainteresowanie i aprobatę ze strony Stolicy Świętej ustanowienia specjalnego święta liturgicznego.
2 stycznia 1735 r. Bernard został wyświecony w Valladolid i 6-tego celebrował pierwszą Msze św. w kościele kolegium św. Ignacego. Kilka miesięcy później, także w tym kolegium, rozpoczął trzecią probacje, której nie ukończył, ponieważ zachorował na tyfus i zmarł 29 listopada 1735 r.
O. Emanuel de Prado, który był wówczas rektorem, a wcześniej jego magistrem nowicjatu, 6 grudnia 1735 r., w liście, w którym powiadamiał wspólnoty Prowincji Kastylii o jego śmierci, podkreślał, że „jego doskonałość była nadzwyczajna, że posiadał szczególny dar modlitwy, podczas której Bóg objawiał mu najbardziej ukryte tajemnice boskości, a podczas ostatnich lat czułe i szczególne nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego”.
Zaraz po śmierci Bernarda zaczęła się rozchodzić sława jego świętości. Jednakże trudna sytuacja, w jakiej znalazło się Towarzystwo, z powodu ataków ze strony jansenistów, przeszkodziła w tamtych czasach w rozpoczęciu procesu beatyfikacyjnego. Następnie kasata Zakonu przyczyniła się do zapomnienia o wielu planach.
Kiedy w 1814 r., decyzją Papieża Piusa VII, przywrócono Towarzystwo Jezusowe, rozpoczął się w całym Kościele rozkwit nabożeństwa do Najświętszego Serca. Jego propagowaniu i rozszerzaniu intensywnie poświęciło się odrodzone Towarzystwo, osiągając wyniki znamienite, zgodnie z odczuciami i smakiem religijnym tamtej epoki.
W 1965 r. Kongregacja Generalna 31 nalegała na koniecznością podjęcia głębokiego studium teologicznego odnośnie do podstaw tego kultu ze szczególnym zwróceniem uwagi na jego formy duszpasterskie, uwzględniając różnice czasów i miejsca i niezaprzeczalnych wartości.
Bernard Hoyos został ogloszony błogosławionym  18 kwietnia 2010 r. w Valladolid

Józef Imbert - męczennik więzienia na statku Rochefort

Józef Imbert (ok. 1720-1794) był proboszczem, który został skazany na emigrację do Afryki przez Rewolucję Francuską i zmarł na statku, który miał wywieść kapłanów do Afryki, ale statek nigdy nie wypłynął.
Imbert urodził się w Marsylii, we Francji i wstąpił do nowicjatu w Awinionie. Uczył się w trzech różnych kolegiach jezuickich, po święceniach był w Grenoble, kiedy Towarzystwo zostało skasowane w 1762. Wówczas dołączył do diecezji Moulins, ale został zmuszony do rezygnacji ze swojej parafii, kiedy odmówił przyjęcia Konstytucji z 1790 dotyczącej duchowieństwa. Zamiast uciekać poza granice Francji, pozostał by wykonywać swoją posługę potajemnie. Gdy biskup został usunięty, został mianowany wikariuszem apostolskim diecezji. Jako najwyższy rangą duchowny w okolicy stał się celem ataków i został aresztowany w 1793 roku.
W następnym roku wraz z 24 księżmi z diecezji rozpoczął podróż na statku-więziennym do Afryki. Kapłani, którzy przybyli do Rochefort zostali uwięzieni w szpitalach, klasztorach i na dwóch małe statkach zakotwiczonych na rzece Charante, wykorzystywane jako szpitale. W dniu 13 kwietnia Imbert został przeniesiony na okręt Deux-Associés, który był zakotwiczony w pobliżu ufortyfikowanej wyspy u ujścia rzeki. Siedemdziesięcioletni jezuita z trudem wspiął się po drabinie. Jak inni więźniowie musiał zrezygnować z różańca, brewiarza i innych przedmiotów kultu.
Na początku maja kapitan statku odmówił przyjmowania dalszej liczby więźniów, ponieważ miał już ponad 400 kapłanów na dolnym pokładzie statku, przeznaczonym do przewozu niewolników. Kapłani nie mogli się wyprostować w swoich pomieszczeniach, ani nie mieli wystarczająco miejsca by usiąść. Wielu więźniów zachorowało z powodu zbyt małych racji żywności i braku higieny. Imbert był jednym z pierwszych, którzy zachorowali, ponieważ był słabego zdrowia. Prawdopodobnie miał tyfus i zmarł dwa miesiące później. Został pochowany na pobliskiej wyspie wraz z 226 innymi księżmi męczennikami.

William Ireland - męczennik w Anglii

William Ireland (1636-1679) pracował 10 lat we Flandrii, czekając by wrócić do rodzinnej Anglii. Gdy to było mozliwe objął funkcje prokuratora (ekonom prowincji)Podczas procesu Titus Oates zeznał, że był obecny na posiedzeniu Jezuitów w kwietniu tego roku i słuchałem planach odesłania do zabójstwa króla. Twierdził, że Irlandia, Fenwick i Grove byli obecni na spotkaniu, a Whitbread i Pickering został wyznaczony do przeprowadzenia zabójstwa. Według Oates, Irlandia widziano marudzić o królewskiej rezydencji w sierpniu; próba będzie już wykonane, ale pistolet Pickering nic nie trzy razy do pożaru. Drugim świadkiem uzgodnione z większości zeznań. Irlandia miała świadków, aby udowodnić, że był w Midlands i północnej Walii w czasie rzekomo marudziły o królewskim pałacu. To sprzeczne z nim, Oates przekupili służącą, aby powiedzieć, że widział go w Londynie w tym czasie. Na podstawie fałszywych zeznań, Irlandia Grove i Pickering stwierdzono oskarżony o zdradę stanu i skazany na powieszenie, opracowany i poćwiartowane. Realizacji został przesunięty o miesiąc przez królewskiego, gdyż nigdy Charles II uważał, że jezuici byli zaangażowani w spisek przeciwko niemu. Oates produkowane bardziej niewiarygodnych świadków i król zezwolił na egzekucje odbywają się ze strachu o popularne gniewu.

Antoni Ixida - męczennik w Japonii

Utalentowany kaznodzieja i apologeta Kościoła, Anthony Ishida (1570-1632) pracował u jezuitów jako katecheta zanim wstąpił do nowicjatu w 1589 roku. Studiował teologię, gdy zginął Paweł Miki i jego dwóch towarzyszy. Data święceń Ishida nie jest znana, ale był bardzo dobrym kaznodzieją i jednym z najlepszych japońskich apologetów Kościoła. Znał dobrze buddyzm i często brali udział w dysputach religijnych z buddyjskimi bonzami. Zszedł do podziemia, gdy w 1614 roku rozpoczęły się wielkie prześladowania spowodowane dekretem Shogun Iyeyasu zabraniającym wiary chrześcijańskiej i rozkazującym misjonarzom opuścić kraj. Ojciec Ishida pracował posługując w okolicach Hiroszimy, poruszał się w przebraniu. Został uwięziony w 1616 r., ale zwolniono go trzy lata później, kiedy zmarł  Daimyo, który go uwięził. Ishida następnie przeniósł się do Nagasaki, gdzie kontynuował swoją posługę, nadal w podziemiu przez 10 lat.
Ostatecznie został on aresztowany w 1629 roku. Był traktowany z szacunkiem przez gubernatora Nagasaki, którzy zamierzał go uwolnić, ale obawiał się, że takie złagodzenie kary zostanie doniesione do szoguna. Po dwóch latach w więzieniu, Ishida i jego towarzysze - trzech augustianów kapłanów, jeden japoński kapłan i franciszkanin - byli torturowani. Próbowano zmusić ich zdrady i odstąpienia od wiary chrześcijańskiej. Zabrano ich do wygasłego wulkanu z basenami w celu poparzenia wodą. Zanurzano ich sześć razy dziennie przez 33 dni, aż ich ciała zostały pokryte otwartymi ranami. Wreszcie zostali zabrani z powrotem do Nagasaki i skazani na spalenie na stosie drewna palącego się celowo powoli. Ich prochy wrzucono do morza.

Ludovicus Kawara - Męczennik Japonii

Ludovicus Kawara (1583-1622) był w sądzie, Michała, księcia Arima w miejscowości, gdzie Kawara się urodził. Książę był chrześcijaninem, ale postanowił wyrzec się wiary i chciał zmusić Kawarę do naśladowania go. Kawara udawał apostatę, ale nadal żył jak chrześcijanin. Książę był oburzony, kiedy odkrył podstęp i skonfiskował sługę swego majątku. Z rodziną Kawara przeniósł się do Nagasaki, gdzie żyli w skrajnej nędzy, w końcu jego żona i dzieci zmarły. Kawara zbudował sobie mały domek w odległym miejscu i żył jak asceta. Ludzie przychodzili go odwiedzać i posłuchać jego mądrości, co doprowadziło w końcu do jego trzykrotnego aresztowania. W dniu 30 czerwca 1621 roku został aresztowany wraz z ks. Sebastianus Kimura i osadzony w Suzuta. Zbudowany przykładem innych jezuitów poznał tam Towarzystwo wstąpił do zakonu. Swoje śluby złożył krótko spaleniem go żywcem.

Sebastianus Kimura - Męczennik Japonii

Sebastianus Kimura (1565-1622) był pierwszym japońskim kapłanem i pierwszym ochrzczonym przez św. Franciszka Ksawerego. Był wymownym kaznodzieją, jego rodzice byli chrześcijanami i jego kuzyn był bratem Leonard Kimura. Po zapoznaniu się z jezuitami w Hirado wstąpił do Towarzystwa w 1582 roku, a następnie studiował teologię w Makau. Święcenia kapłańskie przyjął w Nagasaki we wrześniu 1601.
W ojczystym języku japońskim, było mu łatwo w przebraniu spełniać posługę kapłańską. Odwiedzał chrześcijan w ich domach i udzielał sakramentów więźniom. Ubierał się w różnych okresach jako żołnierz, kupiec, robotnik lub lekarz. Policja chciała go pojmać, więc jego prowincjał poradził mu odejść, dopóki niebezpieczeństwo nie minie. Sługa zdradził go i został aresztowany 30 czerwca 1621, wraz ze swoim katechetą, Thomas Akaboshi i asystentem w rezydencji jezuitów, Louisem Kawarą. W więzieniu w Suzuta był w kontakcie z Ojcem Carlo Spinola i innymi chrześcijanami.

Jan Kingocu - Męczennik Japonii

Jan Kingocu (1573-1622) urodził się w Yamaguchi, Japonia, ok. 1573. Służył u wpływowego rycerza i towarzyszył mu w inwazji na Koreę. Po powrocie do Japonii porzuciła go żona, więc przeniósł się do Arima, gdzie zetknął się z jezuitami. Zaczął towarzyszyć im w podróżach misyjnych i został ostatecznie aresztowany w Spinola i Fernandes 16 grudnia 1618. Odbył jezuicki nowicjat w więzieniu Suzuta i złożył tam śluby na kilka dni przed karą śmierci przez ścięcie, która wykonano w dniu 10 września 1622.

Iohannes Kinsaco - Męczennik Japonii

Iohannes Kinsaco (1605-1626) zmarł śmiercią męczeńską w Japonii po aresztowanych wraz z Ojcem Francisco Pacheco i kilku innymi jezuitami w okresie wielkich prześladowań na początku 1600. Kisaku był katechetą i mógł uciec kiedy brat powiedział mu o prześladowaniach i aresztowaniach chrześcijan. Zdradził się ze swojej pracy jako katecheta, został aresztowany. Wstąpił do jezuitów w więzieniu.

Peter Kasui Kibe - Męczennik Japonii

Peter Kasui Kibe urodził się w 1587 w prowincji Bunga na wyspie Kyushu. Został wysłany na studia w Seminario, które w owym czasie, znajdowało się w Arima na południu wyspy Kiusiu. Nie wiedział wtedy, że już nigdy nie powróci do ojczyzny. Po ukończeniu sześciu lat studiów w Seminario, Kibe poprosił o przyjęcie do Towarzystwa Jezusowego. Gdy jego prośba została odrzucona, napisał i podpisał prywatny ślub, że będzie kontynuował starania się o przyjęcie do Towarzystwa.

W ciągu ośmiu lat od ukończeni Seminario służył Kościołowi jako dojuku, 17 wieczny odpowiednik dzisiejszego "wolontatiusza". Pomagał księżom w parafiach, nawet głosił kazanie i nauczał katechizmu. Był zwyczaj nadawania  dojuku nowego imienia, które mogło być napisane chińskimi znakami i został nazwany "Kasui" (tzn. "żywa woda"). Nie przypadkiem, ponieważ było to nazwisko ówczesnego generała jezuitów, o. Claude Aquaviva, który w tamtym czasie był nieznany Piotrowi Kibe, a który będzie tym, który go przyjmie do Towarzystwa Jezusowego.

Determinacja Kibe, aby zostać kapłanem i jezuitą stawała sie coraz silniejsza. W 1614, kiedy misjonarze zostali wygnani z Japonii, Kibe poszedł z nimi do Makao, gdzie miał nadzieję dokończyć studia i otrzymać święcenia kapłańskie. Ku jego wielkiemu rozczarowaniu, okazało się to niemożliwe. Kiedy stało się jasne, że nie mógł być wyświęcony zarówno w Makao i Japonii, Kibe postanowił udać się do Rzymu i tam szukać święceń. Z Makao wsiadł na statek do Indii, a następnie przejechał śródlądowe drogi, przez Izrael. Był pierwszym japońskim pielgrzymem, który wszedł do Jerozolimy i tam wszedł na pokład statku zmierzającego do Rzymu. W maju 1620 roku, trzy lata po rozpoczęciu swoje epickiej podróży, Kibe wreszcie dotarł do swojego miejsca przeznaczenia i mógł dokończyć studia teologiczne. Święcenia kapłańskie przyjął w listopadzie tego samego roku, a pięć dni później został przyjęty do nowicjatu jezuitów. Co godne uwagi, był obecny na 1622 na kanonizacji Franciszka Ksawerego - pierwszego misjonarza do Japonii.

W roku 1630, w wieku 43 lat O. Peter Kasui Kibe powrócił do Japonii. Przez dziewięć lat służył dyskretnie jako duszpasterz chrześcijan aż pewnego dnia kiedy został zdradzony przez człowieka wierzącego, głodnego i biednego, który sprzedał go do Shogunowi. Kibe został przewieziony do Edo, stolicy cesarskiej (dzisiejsze Tokio). Tam został uwięziony, przesłuchiwany i torturowany. Wraz z dwoma innymi chrześcijanami, wisiał do góry nogami i prawdopodobnie zabity włócznią przez strażnika. Było to 4-go lipca 1639 r.

Antonius Kyuni - Męczennik Japonii

Antonius Kyuni (ok. 1572-1622) pochodził z rodziny szlacheckiej. Był żonaty i nie jest jasne, czy jego żona zmarła lub po prostu dał mu pozwolenie, aby przedostał się do Nagasaki i zaczął studiować. Był katechetą i pracował z jezuitami w drukarni i ambulatorium. Z jezuitami udał się na emigrację do Makau w 1614, ale wrócił trzy lata później do życia pustelnika. Znalazł odosobnione miejsce na górze w pobliżu Nagasaki. Dołączył do Michael Saito i Gundisalves Fusai. Wszyscy byli aresztowani w 1619 i przewiezieni do dawnego nowicjatu jezuitów w Nagasaki. Jego rzeczywisty nowicjat miał rozpocząć się rok później, ale został przeniesiony do więzienia w Suzuta i Ojciec Spinola kierował nim w nowicjacie w więzieniu.

Mathurin Le Bous de Villeneuve - Męczennik podczas Rewolucji Francuskiej

Mathurin Le Bous de Villeneuve (1731-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Występował przeciw fanatycznym prześladowaniom katolików. Ojciec Le Bous de Villeneuve był kapelanem Sióstr Benedyktynek przy rue Bellechasse w Paryżu.

Alexander Charles Lanfant - Męczennik w czasie Rewolucji Francuskiej

Dzień po masakrze księży w opactwie Saint-Germain-des-Prés i klasztoru karmelitów, tłum Paryża zaatakował prowizoryczne więzienie w Vincentian seminarium Saint-Firmin, gdzie było około 90 księży więzionych. W ciągu godziny 72 księży zostało zabitych za odmowę złożenia przysięgi przyjęcia Konstytucji. Niektórzy księża zostali ścięci, inni wyrzuceni z okien do tłumu, który bił ich na śmierć. Siedmiu spośród tych, którzy zginęli w Saint-Firmin to jezuici. Następnego dnia tłum udał się do La Force do więźniów politycznych i arystokratycznych niepożądanych, gdzie też niektórzy kapłani byli uwięzieni. Ks. Francis Le Livec był jdnym z nich. Zginął z innymi kapłanami.
Ojciec Alexander Charles Lanfant (1726-1792) wykładał w kilku szkołach. Kiedy Towarzystwo zostało skasowane, udał się do Lotaryngii, gdzie sprawował posługę kapłańską. Następnie wyjechał do Wiednia, gdzie został kaznodzieją na dworze cesarzowej Marii Teresy. Wrócił do Paryża i został kaznodzieją na dworze Ludwika XVI, a od 1789-1791 był królewskim spowiednikiem. Rewolucjoniści bardzo chcieli go pojmać za rzekomo wywierany wpływ na francuskiego monarchę. Został rozpoznany przez tłum, który rzucił się na niego i zabił go.

Claude Laporte - Męczennik podczas Rewolucji Francuskiej

Claude Laporte (1734-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Sprzeciwiał się fanatycznym prześladowaniom katolików. Pracował w Bretanii, Laporte był przełożonym i służył jako kapelan w Brześciu Naval College. Był wikarym, gdy odmówił złożenia przysięgi.

Charles Le Gué - Męczennik podczas Rewolucji Francuskiej

Charles Le Gué (1724-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Sprzeciwiał się fanatycznym prześladowaniom katolików. Ojciec Le Gué (1724-1792) pracował jako prefekt uczniów w szkole Louis le Grand. Kiedy francuscy jezuici zostali skasowani, poświęcił się głoszeniu Słowa Bożego i wygłosił w 1783 roku serię rekolekcji wielkopostnych na królewskim dworze. Był jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Najświętszego Serca Pana Jezusa, zgromadzenia na wzór Towarzystwa Jezusowego.

Francis Le Livec - Męczennik podczas Rewolucji Francuskiej

Francis Le Livec (1726-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Występował przeciw fanatycznym prześladowaniom katolików. Ojciec Le Livec wykładał filozofię na Vannes i był skarbnikiem kolegium jezuickiego w Brześciu. Opuścił Francję w 1762 i udał się do Włoch i Niemiec, gdzie nauczał aż wreszcie powrócił do Francji, najpierw do Tours, a później do Paryża, gdzie był kapelanem Sióstr Córek Kalwarii.

Vincent Le Rousseau de Rosancoat - Męczennik podczas Rewolucji Francuskiej

Vincent Le Rousseau de Rosancoat (1726-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Sprzeciwiał się fanatycznym prześladowaniom chrześcijan. Ojciec Le Rousseau de Rosancoat (1726-1792) wykładał filozofię w Nevers, a następnie wrócił do Bretanii w 1762 roku. Był kapelanem w klasztorze Sióstr Wizytek, kiedy został aresztowany.

Simão Lopes - Męczennik w Brazylii

Simão Lopes był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi Jezuitami pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Lopes, scholastyk z Portugalii, został wrzucony do morza żywcem.

Joao Batisto Maciado - Męczennik w Japonii

Joao Batisto Maciado (1581-1617) był pierwszym z 34 jezuitów skazanych na śmierć podczas Wielkiego prześladowania szoguna Tokugawa Iyeyasu, jego syna i wnuka. Gdy wszyscy zagraniczni misjonarze zostali zmuszeni do emigracji w 1614, Ojciec Maciado zdecydował się pozostać w kraju narażając się na wielkie ryzyko.
Maciado urodził się w Angra na wyspie na Azorach. Był pod wpływem pism Franciszka Ksawerego i chciał pójść w ślady jako misjonarz. Uczył się u jezuitów w Coimbra, Portugalia, a następnie wstąpił do jezuitów w 1601 roku. Udał się do Goa, Indie, na studia filozofii i teologii Makau. Po święceniach kapłańskich przybył do Nagasaki, Japonia, i cieszył się przez pięć lat pokojową posługą wśród chrześcijan w stolicy Miyako (dzisiejsze Tokio).
Przez trzy lata ukrywał się w ciągu dnia, a posługę kapłańską pełnił nocą. Porty pełne były szpiegów, więc podróżowanie było niebezpieczne, ale Maciado był nieustraszony. Wylądował na wyspie jednego dnia, a na drugi został aresztowany. Został przeniesiony do miasteczka, gdzie odbywał areszt domowy, tam też nie rezygnował ze swoich posług, choć wykonywał je potajemnie. Wreszcie, w Dzień Świętej Trójcy, 22 kwietnia, po upływie trzech tygodni od aresztu domowego wydano wyrok śmierci. Dwóch księży prowadzonych było na zalesione wzgórze poza miastem. Wyspowiadali się wzajemnie i pierwszy położył głowę do ścięcia franciszkanin. Heroizm wiary tych męczenników doprowadziły Tomonaga do powrotu do wiary. W końcu on też stał się męczennikiem.

Francisco de Magalhaes - Męczennik w Brazylii

Francisco de Magalhaes (ok. 1549-1570) był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i męczeńską wraz z 39 innymi Jezuitami pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Magalhãcs, nowicjusz z Portugalii, został wrzucony żywcem do morza.

Rupert Mayer - Kaznodzieja w Monachium, Niemiec i zagorzały przeciwnik Hitlera

Rupert Mayer (1876-1945) był człowiekiem, który mocno trwał przy swoich przekonaniach. W Stuttgarcie, Niemcy, ukończył szkołę, i powiedział ojcu, że chce zostać jezuitą. Ojciec poprosił go, aby najpierw przyjął święcenia kapłańskie, a potem został jezuitą, więc Mayer studiował filozofię i teologię, został wyświęcony, a następnie rok był wikarym, po czym wstąpił do nowicjatu jezuitów w Feldkirch, Austria w dniu 1 października 1900.
Mayer osiedlił się w Monachium w 1912 roku i poświęcił resztę życia swoim rodakom. Odpowiadał na potrzeby osób bezrobotnych w mieście. Zbierał żywności, odzież i pomagał w poszukiwaniu pracy i mieszkania. Jego areną działań zmieniły się Niemcy do I wojny światowej Mayer został ochotniczo kapelanem armii, służąc jako pierwszy w obozowym szpitalu, a później towarzysząc żołnierzom we Francja, Polsce i Rumunii. Był legendarnym kapelanem-żołnierzem i za odwagę w dotrzymywaniu żołnierzom towarzystwa na pierwszej linii frontu walki i został odznaczony Krzyżem Żelaznym w grudniu 1915 za bohaterstwo. Jego kariera zakończyła się w armii nagle, gdy został ranny w lewą nogę w dniu 30 grudnia 1916 i amputowano mu nogę.

Po powrocie do Monachium niestrudzony jezuita pracuje wśród ludzi, pomagał im na różne sposoby jak tylko mógł. Wprowadził niedzielną Mszę na dworcu centralnym dla wygody podróżnych. Jeśli Monachium byłoby parafią on stałby się jej proboszczem.

Ruchy komunistyczne i socjalistyczne wzmocniły swoją działalność, Mayer brał udział w spotkaniach, a nawet wiecach z głośnikami, aby mógł głośno ogłaszać, że to sprzeciwia się zasadom katolickim, uważał za zło, to do czego te ruchy prowadzą. W przeciwieństwie do wielu, którzy byli świadkami sławy Adolfa Hitlera i jego władzy, Mayer widział w tym kłamstwo.

Po dojściu Hitlera do władzy w styczniu 1933 roku, zamknięto kościelne szkoły i rozpoczęła się kampania zniesławienia zakonów w Niemczech. Mayer używane ambony kościoła Świętego Michała w centrum Monachium do wypowiadania się przeciwko tym prześladowaniom. W dniu 16 maja 1937 Gestapo zakazało wystąpień publicznych, ponieważ nie mogło znieść jego potężnego wpływu na miasto. Został aresztowany w dniu 5 czerwca i uwięziony. Pozostał w więzieniu w  Stadelheim do procesu, kiedy dostał wyrok w zawieszeniu. Jego przełożeni na początku poprosili go do zachowanie milczenia, a potem pozwolili mu powrócić na ambonę, aby się bronić przed oszczerczymi atakami nazistów w trakcie jego milczenie. Został ponownie aresztowany i odsiedział wyrok  pięciu miesięcy, do powszechnej amnestii. Po uwolnieniu powrócił do Monachium i pracy w małych grupach dyskusyjnych.

Hitlerowcy aresztowali go ponownie 3 listopada 1939, chociaż Mayer miał już 63 lata, wysłali go do obozu koncentracyjnego Oranienburg-Sachsenhausen pod Berlinem. Po siedmiu miesiącach stan jego zdrowia pogorszył się tak bardzo, że urzędnicy obozu obawiali się, że umrze. Nie chcąc włączyć popularnego księdza  w poczet męczenników umieścili go w izolatce w opactwie benedyktynów w Ettal, w Alpach Bawarskich, gdzie pozostał do amerykańskich żołnierzy, uwolnili go maja 1945.

Mayer wrócił do Monachium i od razu wrócił do pracy apostolskiej w kościele Świętego Michała. Lata spędzone w więzieniu bardzo go osłabiły i w dniu 1 listopada 1945, w święto Wszystkich Świętych, Mayer doznał ataku serca podczas odprawiania mszy u Świętego Michała upadł i wkrótce potem zmarł .

Julien Maunoir - Znany jako "apostoł Bretanii", apostoł wiary w czasach wielkich trudności

Julien Maunoir (1606-1683) wstąpił do jezuitów, chcąc być misjonarzem w Kanadzie, ale odnalazł swoją misję w rodzinnej Bretanii posługując wśród zapomnianych ludzi w północnej Francji. Maunoir urodził się w małej wiosce Saint-George-de-Reintembault w 1606 roku, a następnie studiował w kolegium jezuickim w Rennes, gdzie jego nauczycielami często mówił o jezuickich misjonarzach w Chinach, Japonii i Kanadzie. Po wstąpieniu do jezuitów w 1625 roku, miał kilku kolegów, którzy nie zostali misjonarzami, w tym Świętych Izaak Jogues i Gabriel Lalemant. Ale droga Maunoira zaprowadziła go do biednych ludzi w Bretanii. Posługiwał się w nauczaniu trudnym językiem Breton w okresie jego powstawania. Decyzję o zostaniu na miejscu w rodzinnym mieście podjął na łożu śmierci, kiedy infekcja wdała się w jego ramię prowadząc do gangreny. Maunoir umierający, gdy ślubował poświęcić swoje życie głoszeniu Ewangelii w Bretanii, jeśli jego stan zdrowia polepszy się. Okazało się, że taka jest wola Bożę, wyzdrowiał i został wyświęcony w 1637.
Po ukończeniu studiów powrócił do Quimper, gdzie spotkał się ks. Michael Le Nobletz, wędrownego misjonarza Dolnej Bretanii, który przeszedł na emeryturę z powodu złego stanu zdrowia. Młody jezuita postanowił przejąć metody duszpasterskie Le Nobletz: żył wśród biednych pracujących chłopów i rybaków z półwyspu. W towarzystwie Ojca Pierre Bernard, Maunoir odwiedzali miasta na kontynencie, jak również wiele przybrzeżnych wysp, z których część nie była odwiedzana przez kapłana od wielu lat. Wykorzystywał jako pomoce wizualne wykresy przedstawiające życie Chrystusa, siedem grzechów głównych i kluczowych definicji teologicznych. Wykorzystywał znane hymny i psalmy, ale i sam komponował nowe pieśni religijne.
Misje te były bardzo udane. W ciągu 43 lat, że ks. Maunoir podróżował po Bretanii, dał około 400 misji. Często kilka parafii spotkało się na jedną misji, od 10.000 do 30.000 osób brało w nich udział. Proboszczom pomagał spowiadać i uczył katechizmu.
W starszym wieku Ojciec Maunoir musiał ograniczyć swoje podróże. Był w drodze do rozpoczęcia misji, kiedy czuł, że śmierć była blisko. Jego towarzysze jezuici pomogli mu. Ale okazało się, że zapadł na ostre zapalenie płuc. Kiedy zmarł kilka tygodni później, ludzie żądali, aby został pochowany w kościele parafialnym. Mimo tego pochowano go w katedrze.

Juan de Mayorga - Męczennik Brazylii

Juan de Mayorga (ok. 1533-1570) był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi jezuitami pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Mayorga, brat nowicjusz z Nawarry, został wrzucony do morza.

Alvaro Mendes - Męczennik Brazylii

Alvaro Mendes był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i zginął męczeńską  śmiercią wraz z 39 innymi jezuitami pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Mendes, scholastyk z Portugalii, został wrzucony do morza.