BŁOGOSŁAWIENI JEZUICI

Pablo Bori - męczennik wojny domowej w Hiszpanii

Pablo Bori (1864-1936) był jednym z 11 jezuitów, którzy ponieśli męczeństwo w Gandía i Valencji, między 19 sierpnia i 29 grudnia 1936 na początku wojny domowej w Hiszpanii. Jezuici nie wiedli wspólnego życia we wspólnocie, ponieważ Towarzystwo zostało zniesione w Hiszpanii cztery lata wcześniej. Ich pracę apostolską w znacznym stopniu ograniczono, ale nadal ją wykonywali, aż do wybuchu wojny domowej.
Ojciec Bori był już kapłanem zanim wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Przed udaniem się do nowicjatu pracował w duszpasterstwie parafialnym. Po wstąpieniu służył jako minister domu. Kiedy wspólnota jezuitów została rozproszona, podejmował duszpasterskie odwiedziny osób starszych w domu prowadzonym przez Małe Siostry od Biednych. Został aresztowany wraz z bratem Vicente. Wybaczył swoim porywaczom i udzielił im błogosławieństwa tuż przed otrzymaniem gradu kul z karabinów.

Marcos Caldeira - męczennik Brazylii

Marcos Caldeira (ok. 1547-1570) był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwińskich korsarzy i zginął śmiercią męczeńską wraz z 39 innymi Jezuitami na czele z ojcem Igácio de Azevedo. Brat nowicjusz z Portugalii, Caldeira został wrzucony żywcem do morza.

Constantino Carbonell - męczennik wojny domowej w Hiszpanii

Constantino Carbonell (1866-1936) był jednym z 11 zabitych jezuitów na początku wojny domowej w Hiszpanii w 1936 roku. Mimo, że hiszpański rząd rewolucyjny rozwiązał Towarzystwo Jezusowe w 1932 roku, kilku jezuitów odmówiło wyjazdu na emigrację. Wszyscy oni zostali zabici między 19 sierpnia i 29 grudnia 1936.
Tydzień po rozpoczęciu wojny domowej przedstawiciele władzy pojawili się w nocy w mieszkaniu, które Sitjar dzielił z bratem Gelabertem i aresztowali kapłana. Gelabert ledwo uciekł przez okno. Rano O. Carbonell, brat Raymond Grimaltos i Gelabert dołączyli do superiora zamkniętego w szkole, która została przekształcona w więzienie. Carbonell pełnił posługę superiora jezuitów w Alicante i ministra kilku innych wspólnot. Gelabert był ogrodnikiem.
Jezuici mogli być odwiedzani przez gości, którzy przynosili im materace i żywność, ale ich oczekiwania na nieuniknione szybko dobiegło końca. Krótko po północy 19 sierpnia, poinformowano Sitjara, że zostanie uwolniony; tymczasem został zabrany na drogę poza miastem i o trzeciej nad ranem wykonano na nim wyrok pod drzewem oliwnym. Jego trzej towarzysze zginęli cztery dni później, gdy władze wywiozły ich do gaju oliwnego poza miastem na drodze do Walencji i również rozstrzelali.

Miguel Carvalho - męczennik Japonii

Miguel Carvalho (1579-1624) był portugalskim misjonarzem, którego gorliwość na początku swej posługi sprawiła, że został aresztowany, ale nie długo po tym, w końcu dotarł do Japonii. Carvalho udał się najpierw do Goa w Indiach, gdzie ukończył studia i otrzymał święcenia kapłańskie. Pomimo chęci wyjazdu do Japonii, przebywał w Goa ucząc teologii przez 10 lat. Na początku 1619 wyruszył statkiem do Japonii w przebraniu portugalskiego żołnierza. Trasa wiodła drogą okrężną przez Makau do Manili na trasie do Nagasaki. Carvalho spędził dwa lata na wyspie w pobliżu Nagasaki, ucząc się języka japońskiego.
Został wygnany z wyspy, gdy nierozważnie i otwarcie odkrył swoje zamiary głoszenia Ewangelię i nawracania ludzi. Wówczas prowincjał wysłał go z posługą do chrześcijan w Omura. W drodze powrotnej do Nagasaki została złapany prze szpiega, który oddał go w ręce policji. Wraz z dominikaninem, dwoma franciszkanami, świeckim katechetą, Carvalho był więziony przez 13 miesięcy na zewnątrz w warunkach bardzo trudnych. Wreszcie skazano go na spalenie na stosie, którego drewno tak ułożono, aby nie od razu dosięgły go płomienie. Carvalho powiedział do widzów w imieniu wszystkich męczenników: "Musicie zrozumieć, że jesteśmy chrześcijanami i że umieramy z naszej własnej i nieprzymuszonej woli z powodu wiary w Chrystusa, Pana naszego. Męczeństwo trwało prawie dwie godziny.

Diogo Carvalho - męczennik Japonii

Diogo Carvalho (1578-1624) Urodził się w Coimbrze, Portugalia, Carvalho wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w 1594 roku, studiował w Goa i Makau, gdzie został wyświęcony na kapłana w 1608 roku. Rok później wyjechał do Japonii. Po roku nauki języka, przez cztery lata ewangelizował, aż Shogun Iyeyasu ogłosił dekret o wygnaniu wszystkich misjonarzy. Carvalho został deportowany wraz z 100 innymi jezuitami, którzy udali się do Makau. Jego serce pozostało w Japonii i skrycie powrócił w 1616 roku. Później przeniósł się na północ, aby służyć uchodźcom uciekającym na południe przed prześladowaniami.
Carvalho pełnił swoją posługę wśród górników kopalni srebra w okręgach Oshu i Dewa. Warunki życia były trudne, ale nawrócenia obfite. W grudniu 1623 roku pracował w Miwake, kiedy lokalny książę zaczął prześladować chrześcijan i kazał żołnierzom zabić wszystkich, którzy nie chcieli odstąpic od swoje wiary. Kiedy gubernator Sendai dowiedział się o Ojcu Carvalho, udał się na jego poszukiwania, ale jezuita i około 60 chrześcijan ukryło się w głębokiej dolinie z zamiarem ucieczki. Niestety, ich ślady na śniegu doprowadziły do nich żołnierzy i Carvalho poddał się żołnierzom, aby umożliwić innym ucieczkę. Mógł uratować wszystkich, ale udało mu się uratować 12 jego towarzyszy. Następnie chrześcijanie musieli maszerowali przez siedem dni w okrutnym zimnie do Sendai. Dwóch, którzy nie mogli nadążyć zginęło na miejscu.
Męczeństwo Carvalho i jego towarzysze dokonało się z powodu zimna. Rzeka Hirose płynie w pobliżu twierdzy, gdzie był więziony. Na jej brzegu żołnierze wykopali dziurę i napełnił ją lodowatą wodą z rzeki. Więźniowie musieli najpierw usiąść nago w lodowatej wodzie, a następnie wstać i przebywać na wietrze. Oprawcy obiecywali koniec tortur, gdy wyrzekną się chrześcijaństwa. Nikt tego nie zrobił i tak chłód pozbawił życia więźniów. Carvalho był ostatnim skazanym na śmierć, jego tortury trwały do późnej nocy. Nazwiska jego towarzyszy nie są znane, więc nie mogli zostać ogłoszonymi błogosławionymi.

Bento de Castro - męczennik Brazylii

Bento de Castro (ok. 1543-1570) był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwińskich korsarzy i umęczony wraz z 39 innymi Jezuitami, którym przewodził O. Ignacy de Azevedo. Był scholastykiem jezuickim z Portugalii i jako pierwszy został okaleczony i wrzucony żywym do morza.

Vincentius Caun - męczennik Japonii

Vincentius Caun (1579-1626) zmarł śmiercią męczeńską w Japonii w okresie wielkich prześladowań na początku 1600. Caun urodził się w szlacheckiej rodzinie koreańskiej. Został pojmany w trakcie wojny z Japonią. Dostał się do niewoli i został przewieziony do Japonii, gdzie został oddany jezuitom by pobierać edukację. W wieku 13 lat został ochrzczony, a następnie studiował w seminarium jezuitów w Arima. Następnie został katechetą i został przydzielony do pomocy O. Zola, który był misjonarzem w Korei. Wyruszył na misję w 1612 roku i dotarł aż do Pekingu (dzisiejszy Beijing), ale nie mógł ponownie powrócić ojczyzny. Jednakże, nauczył się mówić i pisać w języku chińskim zanim powrócił do Japonii i rozpoczął pracą z O. Zola. Okazał się bardzo wartościowy w pracy w Korei i Chinach, a także wśród osób z Japonii. Został aresztowany z O. Zola i wstąpił do Towarzystwa w więzieniu.
Więcej zobacz: bł. Franciszek Pacheco

Claude Cayx-Dumas - męczennik Rewolucji Francuskiej

Claude Cayx-Dumas (1724-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Ojciec Cayx-Dumas wstąpił do jezuitów w 1744 roku w Tuluzie i nauczał w Clermont College oraz w Carcassonne. Kiedy Towarzystwo zostało skasowane, przez 25 lat poświęcał się pracy apostolskiej. Był na emeryturze i mieszkał poza Paryżem, kiedy został aresztowany i wywieziony do klasztoru karmelitów.
Więcej zobacz: bł. James Bonnaud.

John Charton de Millou

John Charton de Millou (1736-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Ojciec Charton de Millou jeszcze studiował teologię, kiedy Towarzystwo Jezusowe zostało skasowane. Skończył więc studia w seminarium diecezjalnym, a następnie został kapelanem Sióstr Najświętszego Sakramentu. Był znanym kaznodzieją i doskonałym kierownikiem duchowym.
Więcej zobacz: bł. James Bonnaud

Dominic Collins - męczennik Irlandii

Dominik Collins (1566-1602) zrezygnował z bycia żołnierzem na rzecz pokoju życia religijnego. Został stracony, gdy towarzyszył siłom wojskowym jako kapelan. Collins urodził się w dobrze sytuowanej rodzinie w Youghal w hrabstwie Cork około roku 1566, kiedy królową Anglii i Irlandiii była Elżbieta I. Irlandzki parlament ustanowił anglikanizm sześć lat wcześniej jako oficjalną religię w kraju. Prawa te nie były jeszcze w pełni egzekwowane w Youghal. Collins zdecydował się opuścić Irlandię i szukać szczęścia we Francji. Zaciągnął się do wojska księcia Mercoeur walczącego przeciwko hugenotom w Bretanii. Służył w Ligii Katolickiej ponad dziewięć lat i systematycznie awansował w stopniach wojskowych. Jego największym sukcesem w karierze wojskowej było mianowanie wojskowym gubernatorem regionu.
Z upływem czasu zapał Collinsa do wojska osłabł, chociaż Krol Filip II przyznał mu emeryturę i umieścił go w garnizonie w La Coruña w Hiszpanii w Zatoce Biskajskiej. Podczas Wielkiego Postu 1598 roku spotkał kolegę Irlandczyka, jezuitę Thomasa White, któremu zwierzył się z pragnienia życia religijnego. Zdecydował, że chce bardziej niż czegokolwiek innego, do przyłączenia się do jezuitów i służenia jako brat zakonny. Przełożeni początkowo niechętnie akceptują go.
Ledwie przyjechał w Santiago, kolegium jezuickie było dotknięte plagą. Siedem wspólnot zostało zainfekowanych i wielu innych uciekło ze strachu przed zarażeniem się straszną chorobą. Collins pozostał, ten czas poświęcił na opiekę nad chorymi, pocieszał ich w ich ostatnich godzinach życia. Udowodnił swoją wartość przełożonym i zakończyć nowicjat. Raport wysłany do Rzymu przez jego przełożonych brzmiał: "człowiek o rozsądny, o wielkiej sile fizycznej, dojrzały, roztropny i towarzyski, choć skłonny do zapalczywości i uparty.

Irlandia była w chaosie w tych czasach. W 1601 Król Hiszpanii Filip III podjął decyzję o wysłaniu wojsk na pomoc irlandzkim rebeliantom. Collins został wysłany do Castlehaven, gdzie przybył 1 grudnia 1601, zaledwie 30 mil od rodzinnego Kinsale.
Rozpoczęły się walki. Po ciężkich oblężeniach, ogromie ofiar, obrońcy poddali się. Niemal zginęli ścięci mieczem. 17 czerwca jezuitów zakuto w kajdany i poprowadzono na  przesłuchanie. Zostali bestialsko torturowani i obiecano im wielkie nagrody za wyrzeczenie się wiary katolickiej. I choć niektórzy z jego rodziny odwiedzili go i zachęcali by udawał konwersję w celu ratowania życia, został niezłomny.
W dniu 31 października 1602 Dominic został przewieziony do Youghal na egzekucję. Zanim wstąpił na szafot być powieszony, przemówił do tłumu  irlandzkiego i angielskiego, mówiąc, że jest szczęśliwy ponosząc śmierć za wiarę. Był tak wesoły, że urzędnik powiedział: "On tak traktuje śmierć jak ja ucztę". Collins usłyszał go i odpowiedział: "W tej sprawie będę gotów umrzeć nie raz, ale tysięcy razy.

Ralph Corby - męczennik Anglii

Ralph Corby (1598-1644) cieszył się stosunkowo długo posługą w Anglii. Jego rodzice byli nawróconymi na katolicyzm. Przeniósł się z Durham County Anglii do Irlandii, wrócił do Anglii, a następnie osiadł w Corby Flandrii, gdzie studiował w angielskim College. Kontynuował swoje przygotowanie do kapłaństwa w Hiszpanii, a następnie wstąpił do Towarzystwa Jezusowego po roku został wyświęcony w 1625 roku. Kiedy skończył swoją formację u jezuitów, został wysłany w 1631 lub 1632 do angielskiej misji.
Wrócił do Durham, gdzie było kilku księży. 12 lat utwierdzał katolików w wierze i szafował dla nich święte sakramenty. Został aresztowany 8 lipca 1644 podczas odprawiania mszy w Hamsterly Hall, w pobliżu Newcastle. Żołnierze Puritan włamali się do domu, w czasie liturgii slowa. Corby łatwo podpisał wyznanie przyznając, że jest księdzem i został wprowadzony na statek do Londynu. Osadzony w więzieniu Newgate. Proces odbył się 4 września w Old Bailey. Został uznany za winnego zdrady i skazany na śmierć. Trzy dni później został zawieszony na szubienicy, a następnie wypatroszony. Szeryf zadecydował, że jego ciało i sutanna zostaną spalone, tak aby nikt nie zbiera po nim żadnych pamiątek czy relikwii.

John Nicholas Cordier - męczennik statku więziennego

John Nicholas Cordier (1710-1794) przeżył Rewolucję Francuską tylko po to, aby stać się ofiarą
Pochodzi z Souilly w księstwie Lotaryngii. Cordier wstąpił do jezuitów w 1728 roku, a następnie studiował filozofię przed podjęciem studiów wyższych w Dijon, Auxerre i Autun. Po studiach teologii otrzymał tytuł doktora, a następnie wykładał filozofię w Strasburgu, a następnie teologię w Pont-à-Mousson. Później pełnił funkcję prefekta studiów i przełożonego wspólnoty jezuitów w Saint-Mihiel, gdzie przebywał jako kapelan klasztoru sióstr kasacie zakonu.
W 1790 roku rząd skasował wszystkie zakony we Francji. Cordier schronił się w Canon Georges-Fran. Mimo zaawansowanego wieku, Cordier został aresztowany 28 października 1793 i skazano go na deportację. Spędził w więzieniu sześć miesięcy przed konwojem do Rochefort lub ewentualnej deportacji do Afryki. W dniu 19 czerwca załadowano kapłana na pokład statku, Washington. W efekcie statek nigdy nie odpłynął, ponieważ angielski marynarka wojenna skutecznie zablokowali francuskie wybrzeże.
Deportowany przebywał w strasznych warunkach. W ciągu dnia był na pokładzie, ale przestrzeń została bardzo ograniczona. Otrzymywał raz dziennie ciepły posiłek talerz gotowanej fasoli, robaczywy chleb. Takie pożywienie powodowało niestrawności, problemy z oddychaniem, tyfus i szkorbut. Kilku księży umierało każdej nocy. Wreszcie łodzie miały być przeniesione dalej w dół rzeki od portu, a prowizoryczny szpital utworzono na wyspie w kanale. Kiedy Cordier zachorował, został przeniesiony do szpitala. Mimo poprawy warunków bytowych zmarł i był jedną z 254 ofiar pochowanych w piasku.

John Cornelius - Męczennik Anglii

John Cornelius (1557-1594) złożył śluby w zakonie jezuitów śluby w dzień więzienia, zanim został powieszony, a jego ciało pokaleczone i poćwiartowane. Spotkał Jezuitów podczas studiów teologicznych w Rzymie w 1580 r. i prosił, aby został przyjęty do Towarzystwa Jezusowego, ale nie był w stanie opuścić ludzi był udać się do Flandrii do nowicjatu. Zanim udało mu się dostać do nowicjatu, został aresztowany w rodzinnym zamku Dorsetshire i skazany na śmierć za zdradę oraz za szerzenie wiary katolickiej.
Syn irlandzkich rodziców mieszkających w Kornwalii, jego prawdziwe nazwisko to John Conor O'Mahony, ale wykorzystał swoje drugie imię w zlatynizowanej formie. Został usunięty z Exeter College w Oksfordzie. Po roku otrzymał święcenia kapłańskie w Rzymie i wrócił do Anglii. Podczas gdy czekał na zgodę na wstąpienie do nowicjatu jeden z pracowników rodziny wydał go władzom i został aresztowany 14 kwietnia 1594, podczas gdy ukrywał się w zamku Arundell rodzinie w Dorset. Pracownicy więzienia w Londynie torturowali go na próżno próbując dowiedzieć się tożsamości rodziny, która go chroniła lub tych, którzy uczestniczyli w katolickich celebracjach. Świadomy, że jego śmierć była blisko, wypowiedział śluby zakonne przed jezuitami i dwiema świeckim osobami w charakterze świadków. Potem wrócił do Dorsetshire i został skazany 2 lipca.

António Correia -Męczennik Brazylii

António Correia (ok. 1553-1570) był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i męczeńską wraz z 39 innymi Jezuitów będącymi pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Correia, początkujący scholoastyk z Portugalii, został ranny i wrzucono go żywcem do morza.

Simão da Costa -Męczennik Brazylii

Simão da Costa był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i męczeńską wraz z 39 innymi Jezuitów będącymi pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Da Costa, był bratem nowicjuszem z Portugalii, został ścięty, a następnie jego ciało wrzucono do morza.

Kamil Costanzo -Męczennik Japonii

Kamil Costanzo (1571-1622) był żołnierzem i studentem prawa, przed wstąpieniem do jezuitów w prowincji Neapol w roku 1591. Urodził się w Kalabrii, w południowych Włoszech, został wysłany z misją do Chin, ale Portugalczycy uniemożliwili mu wejście do tego kraju. Poświęcił swoją energię w Japonii, gdzie nauczył się języka szybko i zyskał wielu nawróconych w mieście Sakai. Gdy wszyscy misjonarze zostali wypędzeni, udał się do Makau na sześć lat, poświęcając się studiowaniu tekstów buddyjskich i pisaniu ulotek w języku japońskim. Do końca 1621 roku nie był w stanie - pomimo grożącego mu niebezpieczeństwa - powrócić do Japonii, W przebraniu żołnierza, zwrócił się do kapitana statku, który zabrał go z powrotem do Japonii, ale rozpoznał go jako misjonarza. Niemniej jednak udało mu się wymknąć. W dniu 24 kwietnia 1622 roku został aresztowany, gdy informator doniósł na niego do lokalnej włądzy. Skazano go na spalenie na stosie.

Girolamo De Angelis -Męczennik Japonii

Girolamo De Angelis (1567-1623) i Simon Yempo (1580-1623) pracują wspólnie posługując chrześcijanom podczas prześladowania Shogun Iyemitsu. De Angelis urodził się na Sycylii i studiował prawo w Palermo. Przed wstąpieniem do Towarzystwa w 1586 roku odprawia rekolekcje. Po ukończeniu studiów teologicznych, otrzymał posłanie misyjne do Japonii. Wraz z Ojcem Carlo Spinola, innym męczennikiem, wyjechał Genui lizbońskiej. Podróż ich trwała sześć lat z powodu serii katastrofalnych huraganów. Statek z Genui hit rock wrócił do portu. Po przybyciu do Barcelony, szli przez całą Hiszpanii. Płynąc lizbońskim statkiem, którego ster został rozbita w czasie sztormu w pobliżu Brazylii, dryfowali przez Atlantyk z powrotem do punktu wyjścia. Na następnej próbie angielscy piraci zdobyli ich statek i wzięli go do Anglii. W końcu dotarł do Lizbony dwa lata po określonym czasie.
De Angelis został wyświęcony na kapłana, zanim ostatecznie wyruszył po raz trzeci w marcu 1599. Przybył do Nagasaki w lipcu 1602 i został wysłany do centralnej Japonii w celu ustalenia ośrodka działalności misyjnej Sunpu (obecnie Shizuoka). Później został wysłany do Edo (dzisiejsze Tokio) do utworzenia innej ośrodka. Pracował na 12 lat, zanim Edykt z 1614 roku zakazał misji katolickiej. Ojciec De Angelis zszedł do podziemia, ukrywając się w przebraniu kupca i posługiwał sakramentalnie nocą.
Ponieważ trwało prześladowanie chrześcijan nadal wielu szukało schronienia w odległych regionach, jak w północnej części wyspy Honsiu i Hokkaido. De Angelis jako pierwszy misjonarz głosił w Oshu i Dewa, w 1615 roku. Skończyli w Yezo i pozostał tam aż do 1622 roku mieszkał we względnym spokoju, z powodu znacznej odległości od rządu centralnego. Kiedy włoskim jezuitom nakazano powrót do Edo, znów zszedł do podziemia i wykonywał swoją posługę w nocy.
Niezadowolony Christian zdradził dwóch jezuitów w listopadzie 1623, ale żołnierze nie mogli znaleźć ich w domu, na który informator wskazywał. Właściciel domu został aresztowany wraz z 47 chrześcijanami. De Angelis dobrowolnie dołączył do uwięzionych.  Na początku grudnia Shogun wydał wyrok spalenia więźniów. Wyrok na 50 skazanych został wykonany w grudniu poza miastem. Wszystkie zostali spaleni na stosie, De Angelis umiera ostatni i podtrzymuje wszystkich na duchu.

William Anthony Delfaud -Męczennik podczas rewolucji francuskiej 

William Anthony Delfaud (1733-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej. Ojciec Delfaud studiował teologię przed święceniami, kiedy Towarzystwo zostało skasowane. Ukończył szkolenie i został profesorem w seminarium w Sarlat, a następnie był archiprezbiterem w  Daglan. W 1789 duchowieństwo diecezjalne wybrało go do reprezentowania ich w Stanach Generalnych w Wersalu. Napisał list otwarty, krytykując ruchu antykatolicki, a następnie wydał oświadczenie sprzeciwiające się rewolucji. Był także wyróżniony i aresztowany 10 sierpnia 1792 roku.Męczennik Brazylii

Aleixo Delgado- Męczennik Brazylii

Aleixo Delgado był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwińskich korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39. innymi jezuitami, którym przewodził o. Igácio de Azevedo. Delgado, początkujący scholastyk z Portugalii, został ranny i wrzucony żywcem do morza.

Nicolau Dinis - Męczennik Brazylii

Nicolau Dinis (ok. 1553-1570) był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi jezuitami, których prowadził o. Igácio de Azevedo. Dinis, początkujący scholastyk z Portugalii, został wrzucony żywcem do morza.

Gregorio Escrivano -Męczennik Brazylii

Gregorio Escrivano udawał się do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi Jezuitami pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Brat Escrivano, rodem z Logroño, Hiszpania, został wrzucony żywcem do morza.

Piotr Faber -Jednen z pierwszych towarzyszy, którzy założyli Towarzystwo Jezusowe

Urodzony w 1506 roku, w Le Villaret niedaleko Genewy, Piotr Faber lub Pierre Favre, jak właściwie nazywa się w swoim języku ojczystym, był pierwszym jezuitą na ziemiach niemieckich. Wypełniając zadania powierzone mu przez papieża lub generała zakonu - Ignacego z Loyoli - zwiedził niemal pół Europy. W tamtych czasach Faber nie korzystał oczywiście ani z usług pociągów Intercity, ani samolotów odrzutowych, ani innych środków, które podróż zamieniłyby w przyjemność. Tak więc nie może dziwić fakt, że już w wieku 40 lat, a dokładnie 1 sierpnia, niejako zupełnie wypalony, umiera. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzimy w Kościele dzień później.
To na pewno nie wychowanie otrzymane w domu rodzinnym sprawiło, że mieszkaniec sabaudzkich Alp o łagodnym, wrażliwym temperamencie, ze skłonnością do rozmyślania postanawia nagle opuścić Dolinę Grand-Bornand i zostać nie rolnikiem jak jego przodkowie, lecz kapłanem i członkiem nowego zakonu. W wieku lat dziesięciu mały Piotr odczuwa wyraźne pragnienie podjęcia w przyszłości studiów! Swoje życzenie wyznaje rodzicom, którym nie pozostaje nic innego, jak ustąpić, choć oznacza to przerwanie rodzinnej tradycji. Tak więc z pasterza krów, Piotr staje się pasterzem dusz. Przez dwa lata pobiera od pewnego kapłana lekcje łaciny, zanim trafi na dziewięć lat do kolegium La Roche. Podczas wakacji w 1518, jak wyznaje potem w swoich „Memoriale", poczuł wewnętrzny przymus złożenia Chrystusowi ślubów czystości.
Dzięki pośrednictwu swojego wujka Clauda Perrisina, przeora kartuzów w Le Reposoir, Faber przybywa w 1524 roku na studia do Paryża. Mieszka w kolegium św. Barbary. Po sześciu latach studiów, gdy przygotowuje się do egzaminu magisterskiego z filozofii, zamieszkuje wraz z nim baskijski towarzysz, który 16 lat później zakłada zakon jezuitów: Ignacy z Loyoli. Początkowo są tylko kolegami ze studiów. Prawdę mówiąc Faber nie jest wtedy jeszcze do końca zdecydowany, czy ma się ożenić, zostać lekarzem, prawnikiem, czy też zrobić doktorat z teologii i przyjąć święcenia kapłańskie. Ostatecznie decyduje się pójść w ślady Ignacego. W roku 1534 zostaje kapłanem. Dopiero w tym roku Ignacy, jeszcze jako świecki, wprowadza go w Ćwiczenia Duchowne (rekolekcje). 15 sierpnia w kaplicy na Montmartre Piotr składa prywatne śluby wraz z Ignacym i pięcioma innymi towarzyszami, między innymi z Franciszkiem Ksawerym z Nawarry. Faber celebruje wówczas (jako jedyny kapłan wśród siedmiu towarzyszy) Mszę Świętą.
Kilka lat Faber działa w północnych Włoszech i w Rzymie. W 1538 skupiona wokół Ignacego grupa towarzyszy, zwana również „księżmi zreformowanymi" (preti riformati) oddaje się do dyspozycji Papieża Pawła III. Po tym jak w 1539 zapada decyzja założenia nowego zakonu (za oficjalną datę przyjmuje się 27 września 1540). Papież robi użytek z oferty towarzyszy. Faber otrzymuje misję udania się do Parmy. Szybko staje się poważanym teologiem i duchowym mistrzem. Można go spotkać podczas religijnych dyskusji w Wormacji, w sejmie w Ratyzbonie, w Moguncji, Kolonii i w wielu innych miejscach. Fabera uznaje się tym samym za pierwszego jezuitę na północ od Alp. Prowadzi on także rekolekcje (po łacinie, gdyż nie zna niemieckiego) i udziela się jako duszpasterz wśród elit intelektualnych.
Faber ma pomóc zniwelować przepaść między protestantami i katolikami, aby zjednoczyć
Europę przeciwko zagrażającym Turkom. Na rozmowy z przedstawicielami reformacji nie zezwolono mu jednak. A on do końca życia mocno wierzy w pojednanie.
Po krótkim pobycie w Hiszpanii zostaje w 1542 wezwany po raz drugi do Niemiec, tym razem do Spiry i nad Ren. Z tego okresu datuje się jego dziennik duchowy. Jednym z jego podopiecznych zostaje w 1543 Piotr Kanizy (Canisius), który po odprawieniu rekolekcji prosi o przyjęcie do zakonu. Jesienią tego roku Faber ponosi zupełną klęskę ze swoją misją na dworze królewskim w Portugalii. Rok spędza w Hiszpanii, aby stąd jako papieski teolog wyruszyć na Sobór Trydencki.
Piotr Faber może być dla nas także i dziś wzorem traktowania ludzi innej wiary i innych poglądów. W odróżnieniu od drugiej generacji jezuitów nie uprawia on, jak na przykład Robert Bellarmin tzw. teologii kontrowersji, lecz zawsze szuka dialogu i stawia na reformę „od wewnątrz". Nie zależy mu na okrzykiwaniu innych heretykami, lecz to rozmowa jest jego duszpasterską metodą oraz modlitwa. O dużej odwadze i sile wewnętrznej świadczy fakt, że Faber publicznie przyznaje się do tego, iż modli się „za papieża, Lutra, Melanchtona, i... za Turków". O ile w niektórych kwestiach teologicznych można Fabera uznać za naiwnego, to na pewno nie w kwestiach znajomości człowieka i duchowego kierownictwa. Tutaj jest ekspertem. Uosabia tym samym tę postawę, którą w jego zakonie nazywa się „Caritas discreta". A że przy tym mało zwraca uwagę na swoje zdrowie, poświęca się cały, doprowadza to do stanu, który określilibyśmy syndromem „wypalenia". Zupełnie wycieńczony przybywa 17 czerwca do Rzymu i po krótkiej chorobie umiera 1 sierpnia. Jego wspomnienie obchodzimy 2 sierpnia.

John Fenwick -Męczennik Anglii

John Fenwick (1628-1679) był jednym z pięciu jezuitów złowionych w sieć kłamstwa wymyślonego przez Tytusa Oates, który oskarżył Jezuitów w zamachu na króla Karola III i obaleniu rządu. Mimo że historia była oczywistą fikcją, jezuitów osądzono za te "przestępstwa". Fenwick urodził się w Anglii, miał protestanckich rodziców z rodu Caldwell. Nawrócił się na katolicyzm, wbrew woli rodziców, którzy wyrzucili go z domu. Fenwick dotarł do Saint-Omer, gdzie poznał jezuitów, do których wstąpił w 1656 roku. Odbył swoje studia filozoficzne i teologiczne w Liège i został wyświęcony w 1664 roku. Przez następne prawie 10 lat był w kolegium w Saint-Omer jako kwestarz, zanim powrócił do angielskiej misji w 1674 roku. Tu także dba o sprawy finansowe misji i mieszkał w Londynie.
Aby dowiedzieć się więcej o jego historii zobacz: bł. Tomasz Whitbread.

Ambrosio Fernandes - Męczennik Japonii

Ambrosio Fernandes (1551-1620) zmarł w więzieniu dwa lata przed jezuitami, z którzy zostali aresztowani. Fernandes opuścił rodzinną Portugalię i udał się do Indii w roku 1571 chcąc zbić fortunę. Służył w portugalskiej armii i pracował dla wielu kupców. Nie planował wstąpić do Towarzystwa Jezusowego aż do 1579 roku. Pracował w Nagasaki, wykonywał misyjną pracę, dbanie o wspólnotę, służąc jej jako tłumacz. Kiedy misjonarze zostali wygnani z Japonii w 1614, pozostał i kontynuował pracę w podziemiu. Był pomocnikiem Ojcieca Carlo Spinola, gdy policja aresztowała dwóch jezuitów i ich katechetę, Jana Kingocu.
Fernandes i dwaj jego towarzysze zostali pojmani, związani liną wokół szyi i przewiezieni do więzienia o 12 mil od Nagasaki. Więzienie nie posiadało dachu tak więc doskwieral im upał, chłód, deszcz i burza. Brak żywności i zamknięta przestrzeń wycisnęły swoje piętno na 69-letnim jezuicie, który zmarł po 13 miesięcach więzienia.

João Fernandes I - Męczennik Brazylii

João Fernandes I (ok. 1547-1570) był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi Jezuitami pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Fernandes, początkujący scholastyk z Braga, Portugalia, został wyrzucony za burtę do morza.Męczennik Brazylii

João Fernandes II - Męczennik Brazylii

João Fernandes II (1551-1570) był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi Jezuitami pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Fernandes, scholastyk urodził się w Lizbonie, został wrzucony żywcem do morza.

Juan Bautista Ferreres - Męczennik wojny domowej w Hiszpanii

Juan Bautista Ferreres (1861-1936) był jednym z 11 zabitych jezuitów na początku wojny domowej w Hiszpanii w 1936 roku. Mimo że hiszpański rząd rewolucyjny skasował Towarzystwo Jezusowe w 1932 roku, kilku jezuitów odmówiło wyjazdu na emigrację. Ci męczennicy byli zabici między 19 sierpnia i 29 grudnia 1936. Ojciec Ferreres był profesorem teologii moralnej i prawa kanonicznego jezuickich scholastyków i był znany w całej Hiszpanii ze swojej twórczości. Gdy wybuchła rewolucja mieszkał w Barcelonie, został aresztowany, ale zwolniono go z powodu wieku, miał bowiem 75 lat, kruche i słabe zdrowie. Wrócił do rodzinnego Ollería w pobliżu Walencji, ale był przesłuchiwany wkrótce po przybyciu do połowy sierpnia, a następnie aresztowany pod koniec tego miesiąca. Wkrótce został przeniesiony do szpitala więziennego, gdzie zmarł z powodu cierpienia i komplikacji oraz z powodu braku profesjonalnej opieki medycznej. Zmarł 29 grudnia.

Roger Filcock - Męczennik Anglii

Roger Filcock (1570-1601) został aresztowany w Anglii, kiedy przechodził okres próbny przed wstąpieniem do jezuitów. Studiował w English College w Reims we Francji, a następnie w Valladolid w Hiszpanii, ale kiedy poprosił o przyjęcie do Towarzystwa został zachęcany do ubiegania się o posługiwanie w Anglii.
Jego podróż do Anglii była trudna. Statek płynął z Bilbao, Hiszpania do Calais we Francji, został unieruchomiony niedaleko portu i upadł modlił się by odblokowano port. Filcock dostał się do niewoli, ale udało mu się uciec i dotarł ukradkiem na brzegu w hrabstwie Kent w 1598 roku. Wkrótce potem rozpoczął swoją posługę, skontaktował się z ojcem Henry Garnet, jezuitą przełożonym prosząc o przyjęcie do Towarzystwa. Został przyjęty do Towarzystwa w 1600 roku, a następnie został wydany przez kogoś w Hiszpanii. Został aresztowany i trafił do więzienia Newgate w Londynie. Jego proces nie trwał długo, mimo że nie było dowodów przeciwko niemu, a nazwisko jego nie pojawiało się w akcie oskarżenia. Wraz z ojcem Mark Barkworth, benedyktynem, skrępowany sznurami i wleczony ulicami do Tyburn. Barkworth jako pierwszy został powieszony, jego ciało poćwiartowane. Filcock musiał oglądać cierpienie swojego towarzysza, wiedząc, że zaraz po nim sam zginie. Dwaj kapłani modlili się antyfonami i psalmami, by się wzajemnie wspierać.

Pedro de Fontoura - Męczennik Brazylii

Pedro de Fontoura był w drodze do Brazylii jako misjonarz, kiedy został złapany przez kalwinistów korsarzy i zginął męczeńską śmiercią wraz z 39 innymi Jezuitami pod przewodnictwem ojca Igácio de Azevedo. Pochodzący z Portugalii,brat Pedro de Fontoura został ranny zanim wyrzucono go za burtę i zginął w morzu.

Anthony Francisco -Męczennik Indii

Anthony Francisco (1551-1583) pracował jako misjonarz na kilka miesięcy przed swoją śmiercią. Urodził się w Coimbra, Portugalia, był inspirowany wstąpieniem do jezuitów przez przykład Ojcia Ignacy de Azevedo, męczennika w drodze do Brazylii. Francisco przybył do Goa w 1581 roku z Pacheco, który zwerbował go do misji. Portugalski jezuita został wyświęcony w Goa i wysłany na Wyspy Molucca, ale jego statek rozbił się krótko po wypłynięciu z portu, więc młody misjonarz zamiast do Orlim trafił na misję do Salsette.

James Friteyre-Durvé - Męczennik podczas rewolucji francuskiej

James Friteyre-Durvé (1726-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej, ponieważ występował przeciw prześladowaniom chrześcijan. Ojciec Friteyre-Durvé (1726-1792) wstąpił do jezuitów w 1742 roku i uczył w kilku szkołach w czasie gdy Towarzystwo zostało skasowane. Stał się znanym kaznodzieją i wydał serię kazań wielkopostnych na dworze królewskim. Ludwik XVI przyznał mu emeryturę i ustanowił go kanonikiem w Saint-Denis. Zrezygnował z tego stanowiska, a później przebrał się za kupca ulicy, żeby mógł sprawować sakramenty wśród katolików w Paryżu.

Dennis Fujishima -Męczennik Japonii

Dennis Fujishima (1584-1622) był katechetą, który pomagał jezuickiemu misjonarzowi księdzu Piotrowi Pawłowi Navarra i z którym został aresztowany podczas wielkiego prześladowania na początku XVII wieku w Japonii. Fugishima został chrześcijaninem jako młody człowiek.
Kiedy Shogun Iyeyasu w 1614 wydał edykt zmuszający wszystkich zagranicznych misjonarzy do wyjazdu, Navarra był jednym z dwudziestu jezuitów, którzy zdecydowali się pozostać i pracować w konspiracji. Po świętach Bożego Narodzenia w 1621 roku aresztowano go i zaoferowano wolność za wyrzeczenie się wiary. Odrzucił te propozycję. Shogun wydał wyrok śmierci na stosie.
W dniu 1 listopada, wykonano egzekucję. Wszyscy byli przywiązani do palików i bardzo cierpieli z powodu długotrwałego konania.

Nicholas Keain Fukunaga - męczennik Japonii

Urodził się w 1569 (około dwudziestu lat przed Pedro Kibe), w roku 1588 wstąpił do nowicjatu w Amagusa w wieku 18 lat. Przyszły święty, Paweł Miki, wstąpił kilka lat przed nim i jeszcze przebywał w Amagusa, gdy Mikołaj wstąpił. Nicholas złożył pierwsze śluby zakonne w 1590 roku. Wiele lat przygotowywał się do kapłaństwa, sprawował doskonałe posługę jako kaznodzieja, ale jakoś nigdy nie uznano go za  dostatecznie przygotowanego, by był wyświęcony. Np. jeden z jego kolegów, bł Julian Nakaura został wyświęcony w 1608 roku.
Mikołaja został z nim wysłany, aby pomóc mu w Fukuoka i uznany za bardzo pomocnego jako świecki kaznodzieja, ale - tu tajemnica - nie był gotowy do święceń.

W 1614, Mikołaj jako jeden z wielu został wydalony z Japonii do Makao, wraz z Peterem Kibe, który był wówczas świeckim katechetą lub dojuko. Mikołaj został uznany za świeckiego katechetę. Ostatecznie złożył śluby zakonne w 1619 roku, kiedy miał pięćdziesiąt lat, niezwykle długo, bo trzydzieści siedem lat po tym, jak wstąpił do Towarzystwa. I wciąż jeszcze - wydaje się - nie jest godny święceń.

W 1620 r. został wysłany z powrotem do Japonii, prawdopodobnie dlatego, że ośmielił się wyrazić opinię, która różniła się od opinii jego przełożonych. Od 1620 do 1633 roku pełni posługę w rejonie Fukuoka, kiedy to zostaje aresztowany w 1633 roku w Nagasaki. Był jednym z pierwszych, jeśli nie pierwszym, który doświadcza strasznych męczarni z dołu. Był w dole, gdy wygłosił swoje pełne mocy kazanie. Kiedy jego oprawców zapytali go, czy jest coś czego żałuje w życiu, Mikołaj odpowiedział: "Tak, żałuję bardzo, że nie byłem w stanie doprowadzić wszystkie Japończyków, począwszy od szoguna, do Chrystusa." Mikołaj zmarł po trzech dniach w dole, rankiem święto św. Ignacy, 31 lipca 1633 roku.

Historia bł. Mikołaj Fukunaga jest pełna upokorzenia i inspiracji. Przecież to prowincjał jezuitów, Cristobal Ferreira, zaparł się wiary, a nie zwykły jezuita, którego z powodu widocznych braków nie dopuszczano do święceń i którego ostatnie śluby były stale odkładane.

Gundisalvus Fusai -Męczennik Japonii

Gundisalvus Fusai (ok. 1580-1622) pochodził z rodziny szlacheckiej, w Okayama, Japonia i mieszkał przez pewien czas na dworze daimyo Bizen-Mimasaka. Fusai towarzyszy swemu panu podczas kampanii wojskowej w Korei. Potem opuścił stanowisko, aby przejść do Nagasaki, gdzie został chrześcijaninem i pracował jako katecheta.

Francisco Gárate - Brat jezuita, który dbał o studentów jako infirmarz i furtian

Francisco Gárate (1857-1929) wspominany jako człowiek od zwykłych czynności, dobrodziejstw, które czynił uczniom podczas wielu lat pracy jako opiekun drzwi w szkołach jezuickich. Gárate dorastał w pobożnej rodzinie katolickiej i opuścił dom rodzinny w wieku 14 lat, aby podjąć prace domowye w nowo otwartym kolegium Nuestra Señora de la Antigua prowadzonym przez jezuitów. Kiedy zdecydował się wstąpić do jezuitów udał się do południowej Francji, gdzie odbył hiszpański nowicjat.
Pierwszą stałą posługą brata Gárate była infirmeria w kolegium jezuickim w La Guardia, niedaleko Oceanu Atlantyckiego i granicy portugalskiej. Przez dziesięć lat opiekował się chorymi studentami z wielką dobrocią i hojnością. Następnie przeniósł się do Bilbao, gdzie pracował jako portier w Kolegium Studiów Wyższych. Podobnie jak św. Alfons Rodriguez, inny furtian, brat jezuita, Gárate był uprzejmy dla wszystkich, którzy przyszli do wspólnoty. Zachęcał studentów, udzielał im porad, pocieszał i dbał o tych, którzy byli głodni, a ubogim rozdawał ubrania. Jego życie było naznaczone modlitwą i prostym życiem w warunkach ograniczonych do jego pokoju, jedzenia i ubrania. Modlił się stale tam, gdzie był i zawsze widziano go z różańcem w ręku. Po jego śmierci byli studenci wskazywali na wielką jego pobożności i darzyli szacunkiem brata, który okazał im wielką miłość.

Claude Gagnières des Granges -Męczennik podczas rewolucji francuskiej

Claude Gagnières des Granges (1722-1792) był jednym z jezuitów, którzy zginęli podczas Rewolucji Francuskiej, gdy ta swoje fanatyczne prześladowania skierowała przeciw katolikom. Ojciec Gagnières des Granges był dobrym nauczycielem, ale jego działalność po likwidacji zakonu nie jest znane. Był na emeryturze w Issy, kiedy został aresztowany.

Augusto Gajusz - Pierwszy koreański się jezuita i męczennik Japonii

Gajusz (1572-1624) w młodości był mnichem buddyjskim w rodzinnej Korei. Został wysłany do Japonii jako niewolnik. Ostatecznie został chrześcijaninem i katechetą i wreszcie wstąpił do jezuitów.
Jako mnich buddyjski był niezadowolony z tej religii i z nauczania o Bogu, więc opuścił klasztor i żył jako pustelnik w górach. Żył w ciszy wśród modlitwy. W 1592 roku Japonia zaatakowała Koreę. Podobnie jak wielu innych Gajusz został schwytany i wysłany z powrotem do Japonii jako niewolnik, lecz jego pan szanowany w Japonii jako mnich, załatwił mu wstąpienie do klasztoru w Miyako (dzisiejsze Kioto). Jednak skrycie uczestniczył w nauce katechizmu w kościele jezuitów i zdecydował się zostać chrześcijaninem.
Po opuszczeniu klasztoru, został ochrzczony i rozpoczął pracę u Jezuitów, którzy zdawali sobie sprawę, jak wiele mógł pomóc w pracy z Koreańczykami mieszkającymi w Japonii po wojnie. Służył jako katecheta w Osace, Sakai i Kanazawa. Kiedy Shogun Tokugawa Iyeyasu wydalił zagranicznych misjonarzy w 1614, Gajusz przyjął się jako służący u byłego urzędnika państwowego, którego skazano na wygnanie, ponieważ stał się chrześcijaninem. Gajusz przebywał z tym człowiekiem aż do śmierci. Wtedy były mnich wrócił do Japonii. Znalazł inną koreańską wspólnotę chrześcijan, wznowił dzieło misyjne, chrzcił dzieci, odwiedzał chorych i uwięzionych i urządzał pochówek zmarłych. Mimo osobistego zagrożenia, trwał w tej posłudze, aż został zatrzymany podczas odwiedzin hiszpańskiego franciszkanina w więzieniu Nagasaki.
Gajusz trafił do więzienia na ponad półtora roku. W tym czasie wystąpił z prośbą o przyjęcie do Towarzystwa, mówiąc, że skoro "był synem Towarzystwa, to bardzo chciałby w nim umrzeć." Jego wniosek został zatwierdzony, ale zanim mógł dowiedzieć się o przyjęciu, wojewoda podpisał akt egzekucji na 12 listopada 1624. Tego samego dnia został zabrany do Nagasaki, gdzie został spalony żywcem.

John Gavan - Męczennik Anglii

John Gavan (1640-1679) był jednym z pięciu jezuitów złowionych w sieć kłamstwa wymyślonego przez Tytusa Oates, który oskarżył Jezuitów o zamach na króla Karola III i obalenie rządu. Mimo że historia była oczywistą fikcją, jezuici zapłacili za to życiem. Gavan urodził się w Londynie, studiował na Saint-Omer przed wstąpieniem do jezuitów w 1660 roku. Po ukończeniu teologii w Rzymie, został wyświęcony w 1670 r. i rok później powrócił do Anglii. Większość jego pracy apostolskiej miała miejsce w Staffordshire, gdzie cieszył się wielkim sukcesem apostolskim nawracając ludzi. Poszukiwano go i wyznaczono nagrodę za wskazanie miejsca aż 50 funtów. Udał się do Londynu w przebraniu, ale został zatrzymany w dniu 23 stycznia 1679, zanim zdążył przekroczyć kanał do Belgii.
Więcej o jego historii zobacz: bł. Tomasz Whitbread.