|
|
W Polsce ukazał się w „Forum” przedruk z hiszpańskiego „El Pais”. Można tam przeczytać: „Wykształceni, wszechstronni, znający języki... Jezuici kiedyś byli elitą Kościoła, aż do czasu, gdy Jan Paweł II podciął im skrzydła. Dziś znów stają się bohaterami”. Ot! Bredzenia lewackiego pisma na temat Kościoła. W Polsce „popisał się” zupełnie kto inny. Paweł Milcarek w „Rzeczpospolitej” stwierdził: „Dla dzisiejszych jezuitów ortodoksja i nauczanie Kościoła stały się w pewnym momencie nieatrakcyjne”. Reszta zdań, które był łaskaw poświęcić jezuitom, jest podobna – odstająca od rzeczywistości i głupio złośliwa.
Oczywiście, jezuici mają swoje grzechy. Kongregacja Generalna to czas uderzenia się w piersi i szukania dróg nawrócenia. Aby być wiernym charyzmatowi św. Ignacego we współczesnym Kościele i społeczeństwie. Póki co można powiedzieć, że się rozkręcamy. Po uroczystej Mszy inauguracyjnej w kościele del Gesu i dokonaniu pewnych formalnych głosowań, pracujemy w mniejszych grupach – asystencjach oraz grupach językowych. W tych dniach zajmujemy się raczej tym, co będzie się działo w drugiej części Kongregacji „ad negotiam”. Atmosfery „ad electionem” jeszcze się nie czuje. Choć pewno za ok. 10 dni będziemy mieli nowego Generała.
W Auli Kongregacyjnej siedzę wprost za obecnym Generałem, Peterem-Hansem Kolvenbachem. Obok mnie siedzi Tomasz Kot. Porządek miejsc jest bowiem alfabetyczny. O. Generał powiedział mi, że tam, gdzie siedzi Tomek, podczas XXXII Kongregacji siedział on, a na moim obecnym miejscu o. Koczwara (PMA). I kiedy współbracia z Ameryki Łacińskiej zapędzali się w swoich przemówieniach na temat sprawiedliwości społecznej i dobrodziejstw socjalizmu, o. Koczwara szepnął do o. Kolvenbacha: „Czuję się, jakbym słuchał Radia Moskwa”. Podczas tej Kongregacji trudny temat łączenia wiary i sprawiedliwości też zapewne będzie przedmiotem dyskusji.
Powrót |
|
|
|
