|
Czym jest Kongregacja Generalna w Towarzystwie Jezusowym?
W jakim celu zbiera się Kongregacja Generalna? Historia Kongregacji Generalnych
Towarzystwa Jezusowego
Zarys historyczny
(opracowanie: O. Piotr Jerzy Badura SJ)
7 lutego–2 kwietnia 1581 roku - Grzegorz XIII (1572–1585)
57 uczestników, w tym: wiceprowincjał polski1, o. Wawrzyniec Maggio, delegaci oo. Wilhelm Good i Adam Brock.
O. Wawrzyniec Maggio zostaje w 1580 roku wizytatorem prowincji, a po śmierci prowincjała, o. Sunyera (w 1580 roku), rządzi nią krótko jako wiceprowincjał. Uczestniczył już w III KG jako przedstawiciel austriackiej prowincji i sekretarz Towarzystwa, a w V KG będzie uczestniczył jako delegat jezuitów austriackich.
Przełożony generalny otrzymuje prawo interpretowania Konstytucji. Wydany zostaje autentyczny łaciński tekst Konstytucji. KG potwierdza zarządzenia o. Borgiasza dotyczące medytacji i dwóch rachunków sumienia, które mają łącznie trwać 90 minut.
Generałem zostaje neapolitańczyk, o. Klaudiusz Akwawiwa (19.02. 1581–31.01.1615); wybrany zostaje jednogłośnie.
O. Klaudiusz Akwawiwa rodzi się w 1543 roku jako najmłodszy syn księcia Atri. Do zakonu wstępuje w 1567 roku. W chwili wyboru na generała ma 37 lat. Jako generał wydaje ostateczną wersję Ratio studiorum (1599 roku). W celu uporządkowania spraw zakonu zwołuje dwukrotnie kongregacje generalne. Za jego generalatu toczy się znany spór o działanie łaski. Stan liczebny jezuitów wzrasta z ok. 5 000 do ponad 13 000, liczba kolegiów z 144 do 372. O. Akwawiwa umiera 31 stycznia 1615 roku w Rzymie.
1 Jezuici w Polsce podlegają prowincjałowi na Austrię i Czechy do 24 kwietnia 1574 roku. Pierwszym prowincjałem niezależnej od Austrii prowincji polskiej zostaje w styczniu 1575 roku Hiszpan z Barcelony o. Franciszek Sunyer (od 3 VII 1567 roku jest przełożonym polskiej wiceprowincji). W latach 1578–1598 do polskiej prowincji przynależy wiceprowincja siedmiogrodzka.
Wstecz |
