|
|
|
Wdzięczność, tak, daje mocne poczucie wspólnoty, dzięki której utwierdzamy się w naszej pracy misyjnej na liniach frontu, gdzie ściera się wiara i nauka, wiara i sprawiedliwość, wiara i wiedza, oraz angażujemy się na płaszczyźnie poważnej refleksji i odpowiedzialności w poszukiwaniach teologicznych. Jesteśmy wdzięczni Waszej Świątobliwości, że jeszcze raz wezwał nas do pójścia za naszą tradycją służby ignacjańskiej, właśnie tam gdzie Ewangelia i Kościół odczuwa większe potrzeby z służbą czasem narażoną także na ryzyko utraty własnego spokoju, reputacji i bezpieczeństwa. Dla nas motywem wielkiej radości jest stwierdzenie, że Wasza Świątobliwość jest bardzo świadom na jakiego typu zaangażowania nas wystawia.
Ojcze Święty, chciałbym powrócić raz jeszcze do przychylnego i wielkodusznego Listu, skierowanego do mojego poprzednika O. Kolvenbacha, a przez niego do nas wszystkich. Przyjęliśmy go sercem otwartym, rozważaliśmy go, zastanawialiśmy się nad nim, dzieliliśmy się naszymi spostrzeżeniami i jesteśmy zobowiązani nieść to jego przesłanie oraz jego bezwarunkowe przyjęcie całemu Towarzystwu Jezusowemu.
Ponadto pragniemy wnieść ducha tego przesłania we wszystkie nasze struktury formujące oraz stworzyć – wychodząc z niego – okazję do refleksji i wymiany, aby mogły być pomocą naszym współbraciom zaangażowanym w poszukiwania i w służę.
Nasza Kongregacja Generalna, której Wasza Świątobliwość dał odczuć Swoje ojcowskie wsparcie, poszukuje w modlitwie i rozeznaniu dróg dla odnowy zaangażowania Towarzystwa w służbę Kościołowi i ludzkości. Tym co nas inspiruje i ponagla jest Ewangelia i Duch Chrystusa: bez Pana Jezusa w centrum naszego życia, nie miałoby sensu żadne z naszych działań apostolskich oraz nie mielibyśmy żadnej racji istnienia. Od Pana Jezusa uczymy się być blisko ubogich i cierpiących, będących na marginesie tego świata.
Duchowość Towarzystwa Jezusowego ma swoje źródło w Ćwiczeniach Duchownych św. Ignacego. Dlatego w ich świetle – które ze swej strony zainspirowały Konstytucje Towarzystwa – Kongregacja Generalna w tych dniach podejmuje tematy dotyczące naszej identyczności i naszej misji. Ćwiczenia Duchowne, zanim stały się drogocennym narzędziem apostolatu, są dla jezuity kamieniem probierczym, na którym sprawdza się własną dojrzałość duchową.
W jedności z Kościołem oraz kierowani przez Magisterium, staramy się poświęcić dogłębnie służbie, rozeznaniu, poszukiwaniu. Wielkoduszność z jaką tak wielu jezuitów pracuje dla Królestwa Bożego, aż do oddania własnego życia dla Kościoła, nie zmniejsza znaczenia odpowiedzialności jaką w Kościele odczuwa Towarzystwo. Odpowiedzialność, o której Wasza Świątobliwość mówi w Swoim Liście, kiedy stwierdza: „Ewangelizacyjne dzieło Kościoła bardzo więc liczy na odpowiedzialny wpływ formacyjny, jaki Towarzystwo posiada w różnych dziedzinach teologii, duchowości i misji”. Wraz ze zaznaczeniem odpowiedzialności, powinna nam także towarzyszyć pokora, uznająca, że misterium Boga i człowieka jest o wiele większe od naszej zdolności pojmowania.
Smuci nas, Ojcze Święty, że nieuniknione braki i niedoskonałości niektórych z nas, są czasem wykorzystywane dla udramatyzowania oraz przedstawiania jako konflikty i sprzeczności tego, co często jest tylko wyrazem ludzkich ograniczeń i ułomności, bądź też naturalnych napięć codziennego życia. Nie zrażamy się jednak tym wszystkim. Nie osłabia to naszego zapału, nie tylko dla służby Kościołowi, ale do miłowania z większym radykalizmem, zgodnie z duchem tradycji ignacjańskiej, Kościoła hierarchicznego i Ojca Świętego, Wikariusza Chrystusa.
„En todo Amar y servir”. To jest motto św. Ignacego. To jest dokument identyczności prawdziwego jezuity. Uznajemy więc za szczęśliwą i znaczącą okoliczność, że to nasze spotkanie z Waszą Świątobliwością ma miejsce właśnie w wigilię święta Katedry św. Piotra, dnia modlitwy i jedności z Papieżem i Jego najwyższą służbą magisterium powszechnemu i z tej racji składamy nasze najlepsze życzenia.
A teraz, Ojcze Święty, z uwagą i gotowością pragniemy wysłuchać słów Jego Świątobliwości.
Tłum z wł. JB. i BL.
Powrót |
|
|
|
