Kurialny kościółek pw. św. Franciszka Borgiasza wypełnił się z tej okazji jezuitami i świeckimi przyjaciółmi, z rodzicami o. Tadeusza i jego bratem na czele. Był też jeden dominikanin – i to w habicie – który od lat pracuje w Polskiej Sekcji RV, a także diecezjalny ksiądz z Niemiec, u którego na parafii pracował swego czasu o. Robert.
Czytania z 4 niedzieli zwykłej wydawały się być specjalnie dobrane na uroczystość złożenia ślubów. Sofoniasz woła: „Szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory”. Św. Paweł zachęca natomiast: „Przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu...”. A w Ewangelii 8 razy pada słowo „błogosławieni”. Szkoda, że nikt nie nagrał generalskiej homilii. Było to jego drugie publiczne – po wyborze na generała - przewodniczenie liturgii. Generał mówił chyba nawet trochę dłużej niż w kościele del Gesù. Ubolewał, że „jezuicka pokora” jest przedmiotem dowcipów, a przecież powinna być codzienną treścią naszego życia. Tak samo jak służba... Proste, a zarazem fundamentalne dla zakonnego powołania, słowa brzmiały w ustach Adolfo Nicolása mocno i autentycznie. Rzeczywiście! Elektorzy wybrali na generała człowieka pokornej wiary i służby.
Po Mszy odbyło się przyjęcie (ricevimento) w Sali Arrupe, przygotowanej specjalnie z myślą o Kongregacji. Poczęstunek był ze wszech miar godny, między innymi dzięki rzymskim przyjaciółkom jezuitów, które upiekły smakowite ciasta. Powiedziałem o tym o. Generałowi zauważając, że owe panie to właściwe takie „asscociate”, czyli stowarzyszone z zakonem. Praktyka wyprzedza teorię. Generał zapytał, jak się mówi po polsku „dziękuję”, i podszedł do grupy Polek.
Następnego dnia po ślubach rozpoczęliśmy 5 tydzień kongregacyjnej pracy. Mam wrażenie, że wszystko idzie dość sprawnie. Chcemy przygotować kilka dekretów, a ponadto podejmujemy tematy, które związane są ze zwyczajnymi rządami w Towarzystwie. Taka dyskusja jezuitów z całego świata pozwoli nowemu Generałowi lepiej poznać zakon, na którego czele stanął. A i dla nas, delegatów, stanowi okazję do konfrontowania własnych wyobrażeń z zakonną rzeczywistością w jego całości. W każdym razie wygląda na to, iż miesiąc luty wystarczy, aby Kongregacja zrobiło wszystko to, co zrobić uważa za stosowne.
Powrót |
|
