8. Rządy

Problem
W kontekście globalizacji świata i coraz większych powiązań, i w widzeniu lepszej i skuteczniejszej odpowiedzi na coraz większe wezwania apostolskie, postuluje się, żeby 35. Kongregacja Generalna zajęła się sprawą ulepszenia współpracy międzynarodowej i międzyprowincjalnej Towarzystwa. Konferencje Prowincjałów są dostrzegane jako środek do popierania jej, ponieważ w tym kontekście stanowią strukturę, która ułatwi relacje między Generałem i poszczególnymi Przełożonymi Wyższymi.

Wspomniane postulaty domagają się, aby KG sprecyzowała statuty Konferencji i ich Przewodniczących: wzmocniła Konferencje Prowincjałów, zapewniła lepszą koordynację i wsparcie globalne, zdecentralizowała rządy przez większy podział funkcji i odpowiedzialności. Aktualnie w Towarzystwie mamy w granicach kontynentów sześć Konferencji/Przewodniczących: Afryka, Ameryka Łacińska, Azja Południowa, Azja Wschodnia, Europa i USA. Sześciu Przewodniczących spotyka się raz w roku z Ojcem Generałem. Celem spotkania jest doroczna konsultacja przygotowywana przez niego i z nimi.

(Europa zmienia się: z czterech Konferencji (w granicach czterech Asystencji) i Konferencji Europejskiej Generalnej/Przewodniczącym, na jedną Konferencję/Przewodniczącym z czterema „podkonferencjami”).

Racje:
Wiele współczesnych problemów globalnych i potrzeb współpracy wymaga przekraczania granic jednej Prowincji czy Regionu. Łatwość komunikacji i podróżowania wymagają zmiany w naszym sposobie postępowania. Musimy być zdolni na nie odpowiadać z większą elastycznością i gotowością.

Już istnieją przestrzenie odpowiedzialności i decyzji powierzone Konferencjom dotyczące regionów geograficznych, prac i dzieł wspólnych, centr formacji, sieci i struktur międzyprowincjalnych, itd.

Ta ewolucja znajduje się na linii KG 31 – 34 i Loyola 2005. Towarzystwo Jezusowe, chociaż respektuje różnice kulturowe, potrzebuje większej jedności i lepszej współpracy. Każda Prowincja jezuicka jest częścią całego ciała Towarzystwa Jezusowego a nie jakimś bytem niezależnym. Dlatego Prowincjał powinien widzieć siebie samego jako współ-Prowincjała, który pracuje razem z innymi Prowincjałami, w jedności z O. Generałem dla dobra całego ciała apostolskiego i misyjnego. Konferencje Prowincjałów wspierają lepsze planowanie apostolskie na płaszczyźnie ponadprowincjalnej i sprzyjają współpracy między- prowincjalnej i ponadprowincjalnej. Dokumenty Towarzystwa mówią o tym, aby udzielić Przewodniczącym koniecznej „władzy do wypełniania ich misji i zadań”.

Dokumenty:
Przemówienia O. Generała do CPAL w Paragwaju (2001) i Chile (2006);
KG 31., dekret 48; KG 34. dekret 21.
Przemówienie wprowadzające O. Generała do Prowincjałów w Loyoli z 20 września 1990 (AR XX, szczeg. ss. 469-473).
Wskazania dla Prowincjałów, szczeg. nn. 58, 73-78 nn.

Sugestie Coetus Praevius

Coetus zaleca dokument, który ulepszy struktury rządów w Towarzystwie na wszystkich stopniach. Tekst powinien uwzględnić, co następuje:
• Trzy zasady dobrych rządów w SJ, przypomniane podczas Loyola 2005, powinny być zasadami podstawowymi wszelkiej reorganizacji: jedność między Cura personalis i Cura apostolica; pomocniczość; wystarczająca władza.
• Pod kierunkiem O. Generała, Prowincjałowie powinni widzieć siebie samych (bardziej) jako współ-prowincjałów. Takie zaangażowanie obejmuje planowanie apostolskie na płaszczyźnie Konferencji. Oprócz planowania na poziomie prowincji, także uwzględnia potrzeby apostolskie innych Prowincji i Konferencji.
• Pierwszym zadaniem Przewodniczącego będzie wzmacnianie jednomyślności, ale zgodnie ze swoimi kompetencjami powinien być zdolny do podjęcia decyzji. Powinien z szacunkiem wejść w stałe rozeznawanie z prowincjałem miejsca, ażeby razem mogli podjąć decyzję na rzecz dobra bardziej powszechnego.
• O ile mówi się o „prawach” i „władzy” Przewodniczącego w znaczeniu formalno-prawnym, to trzeba koniecznie podkreślić ważność „autorytetu moralnego”, który pozwoli mu przedłożyć racje za współpracą i prowadzić do jednomyślności między prowincjałami.

Pytania do osobistej i wspólnotowej refleksji
1. W jaki sposób są komunikowane decyzje i zalecenia twojej Konferencji wspólnotom i członkom Prowincji? Jakie znaczenie one maja dla życia i misji Prowincji?
2. W jaki sposób struktura Konferencji jest użyteczna w popieraniu włączania się i zaangażowania w prace ponadprowincjalne i całego Towarzystwa? W jaki sposób można by to czynić skuteczniej?
3. Czy widzisz u członków twojej Prowincji zainteresowanie problemami, które wychodzą poza sprawy i potrzeby Prowincji? W jaki sposób można by popierać większe otwarcie i współpracę na płaszczyźnie ponadprowincjalnej i międzynarodowej?