7. Współpraca ze świeckimi w misji

Wprowadzenie
Kwestia relacji Towarzystwa ze świeckimi nie jest nowa. Przed ponad czterdziestu laty KG 31(1965-1966), w dekrecie 33, omawiała tę sprawę w odpowiedzi na wytyczne Soboru Waty-kańskiego II. Świeższej daty 13 dekret KG 34 (1995) dał nowy impuls partnerstwu jezu-ici/świeccy deklarując, iż «Towarzystwo Jezusowe uznaje za łaskę naszych czasów i nadzieję na przyszłość fakt, ze świeccy ‘w tym wspaniałym i dramatycznym momencie dziejowym, u progu trzeciego tysiąclecia, włączają się (...) żywo, świadomie i odpowiedzialnie w misję Kościoła’. Staramy się odpowiedzieć na tę łaskę przez podjęcie służby na rzecz pełnej realizacji misji laikatu; w tym właśnie celu współpracujemy ze świeckimi w ich misji» (d. 13, 1).

Postulaty
W postulatach żąda się potwierdzenia, wyjaśnienia i dodatkowych uściśleń odnośnie do zaan-gażowania Towarzystwa i realizacji dekretu 13 KG 34. Pytaniem podstawowym jest: Co może powiedzieć KG 35, żeby się przyczynić do wyjaśnienia odpowiedzi Towarzystwa na tę współ-pracę? [Pewna grupa postulatów domaga się wyjaśnienia znaczenia i implikacji prawnego związku ze «świeckimi przyłączonymi» do Towarzystwa, pytając: Co powinna powiedzieć KG 35 na temat tej kwestii "prawnego " Ponieważ liczba przyłączonych laików jest raczej niewielka i ograniczona do niektórych regionów geograficznych w Towarzystwie, nie sugerujemy tu jakiejś refleksji nad tą kwestią].

Potwierdzenie, wyjaśnienie i dodatkowe uściślenia
34 KG zdobyła się na odważną deklarację: «Towarzystwo oddaje się na służbę misji świeckich, ofiarując to, czym jesteśmy i co otrzymaliśmy: nasze duchowe i apostolskie dziedzictwo, nasz potencjał w dziedzinie wychowania oraz naszą przyjaźń» (d. 13, 7. Największym darem, jaki jezuici mogą ofiarować, jest duchowość ignacjańska dla ożywienia posługi świeckich. Ta pod-stawowa, nie ulegająca wątpliwości intuicja, wymaga także wyjaśnienia i dodatkowych uści-śleń. W naszym doświadczeniu współpracy w ostatnich latach zaobserwowaliśmy następujące sprawy:
• zróżnicowanie relacji między jezuitami i świeckimi, i silne pragnienie ulepszenia współpracy.
• Świadomość różnych poziomów współpracy i różnych kontekstów kulturowych oraz religijnych, w których ta współpraca ma miejsce.
• Nasi współpracownicy dzielą z nami pracę, ale nie wszyscy mają udział w naszej du-chowości; w grę wchodzą tu również ludzie innych religii i niewierzący.
• Inni dzielą wyraźnie z nami naszą duchowość, ale nie są zaangażowani w nasze po-sługi.
• Ważność rozróżniania powołania zakonnego i powołania świeckiego.

Od 35 KG oczekuje się, by dziękując Bogu za łaski otrzymane wraz z partnerstwem między jezuitami i świeckimi, gotowa była:
• Kontynuować refleksję nad teologicznymi podstawami tej współpracy.
• Nakreślić różnorodność form, jakie może przybrać owa współpraca, ich specyfikę i ich ograniczenia.
• Wytyczyć kierunki dotyczące programów formacji dla różnych typów współpracow-ników.
• Podać wytyczne dla rozeznawania i podejmowania wspólnie decyzji odnośnie do na-szych posług.
• Dostarczyć dyrektyw wzajemnej odpowiedzialności jezuitów i świeckich, kiedy ci współpracują w misji i w zarządzaniu jezuickimi dziełami.

Dokumenty
31 KG, dekret 33.
34 KG, dekret 13.
Promotio Iustitiae, Partnerstwo jezuitów-świeckich w apostolacie społecznym (N° 92, 2006/3).
Revue de Spiritualité ignatienne (CIS), Współpraca jezuitów-świeckich w Misji (N° 114, 2007/1).

Pytania do refleksji osobistej i współnotowej.
1. O. Arrupe ukuł wyrażenie <> a O. Kolvenbach dorzucił, że jesteśmy «ludźmi dla i z innymi». Jaki jest twój stosunek do apelu o współpracę z innymi w misji? Czy myślisz, że chodzi jedynie o jakąś "strategię" w obliczu zmniejszającej się liczby powołań do Towarzystwa? W jaki sposób doświadczyłeś współpracy z innymi w misji jako realnej "łaski dla naszych czasów i nadziei na przyszłość"?
2. Jakie są pozytywne i negatywne elementy, cienie i blaski, których doświadczyłeś w relacjach współpracy między jezuitami i świeckimi w twoim apostolacie? Czy odkry-liście coś wspólnie, co mogłoby przyczynić się do poprawy tej współpracy?
3. 13 dekret KG 34 stwierdza, że współpraca z laikatem w misji wymaga formacji i od-nowy zarówno jezuitów, jak i ich świeckich kolegów (nn. 8 - 9). Jakie istnieją na po-ziomie prowincji przykłady programów formacji czy okazji dla jezuitów i świeckich, by osiągnąć lepszą współpracę?
4. Ostatnie zdanie 13 dekretu KG 34 mówi: «Duch Święty wzywa nas, abyśmy jako "ludzie dla innych i z innymi "dzielili się ze świeckimi tym, w co wierzymy, czym je-steśmy i co posiadamy, w twórczym braterstwie, dla "pomagania duszom i dla więk-szej chwały Bożej". Czy powiedziałeś "tak" tej deklaracji i jak ją wcieliłeś w swoje życie? Czy uważasz, że to stwierdzenie winno być zmodyfikowane?