6. Życie wspólnotowe jezuitów

Życie wspólnotowe jest jednym z istotnych elementów naszego życia zakonnego. Od początku KG 31 Towarzystwo przeżywało ważne przemiany w naszym życiu zakonnym i wspólnotowym. Ponadto, kontekst społeczny, eklezjalny i kulturowy, w jakim aktualnie znajdują się nasze wspólnoty, przeszedł w ciągu ostatnich lat tak znaczące przemiany, że wpłynęły one na Zycie samych wspólnot. To wszystko spowodowało, że ze wszystkich stron Towarzystwa, pomimo ostatnich dokumentów na temat życia wspólnotowego, wyrażane jest życzenie, aby pogłębić ten temat w czasie KG 35.

Poniższy tekst posługuje się dokumentem opracowanym przez Komisję do spraw życia wspólnotowego (CVC) oraz "Relacjami wstępnymi" (Relazioni previe). Jest on przedstawiony w takiej formie, by pozwoliła ona na modlitwę oraz na rozeznanie osobiste i wspólnotowe.

Kompozycja miejsca: Przypomnieć sobie historie mojego życia wspólnotowego od nowicjatu do dnia dzisiejszego. Rodzaje wspólnoty. Przyjaźnie. Pomoce i trudności dla misji. Napotkane problemy, itd.

Modlitwa: Prosić o to, czego pragniemy. Aby Pan, w mojej konkretnej sytuacji i w aktualnej sytuacji Towarzystwa, dał nam światło na rodzaj jezuickiej wspólnoty, jakiej On pragnie i posłał swojego Ducha, by nas nawrócił i pozwolił nam go zrealizować według swojej Boskiej Woli (Mt 7,21).

Pierwszy punkt: Uznać wobec Pana, w duchu wdzięczności, postępy osiągnięte w moim i naszym życiu wspólnotowym w czasie ostatnich dziesięcioleci.

• Na pierwszym miejscu, odnowa duchowości ignacjańskiej w życiu jezuitów i życie wspólnotowe przeżywane jako "przyjaciele w Panu" i towarzysze w misji (por. KG 32, d. 11; list O. Kolvenbacha na temat życia wspólnotowego z 1998 r.). Ćwiczenia Duchowne prowadzone indywidualnie; kierownictwo duchowe podczas formacji i po jej zakończeniu; studia nad duchowością Towarzystwa. Duchowa zażyłość i szczera relacja między Superiorem a poszczególną jednostką, jak również między Superiorem, a wspólnotą... Dialog międzypokoleniowy przemienił się w źródło odnowy wspólnotowej i apostolskiej. Znaczenie udziału w procesach decyzyjnych zarówno na płaszczyźnie wspólnotowej, jak i na płaszczyźnie Prowincji i prowadzonych przez nią Dzieł.
• Zrodziło się pragnienie życia naszym charyzmatem z większą prostotą, zwłaszcza w mniejszych wspólnotach, często żyjących pośród ubogich. Wspólnoty stały się bardziej serdeczne (gościnne) zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Dzięki zwiększonym środkom komunikacji, jezuici na poziomie lokalnym mogą czuć się złączeni ze wspólnotami innych kontynentów, przyczyniając się w ten sposób do odkrywania i realizowania powszechnej misji Towarzystwa rozesłanego w świecie.
• Cały szereg narzędzi przyczynił się do polepszenia wspólnot, ich świadectwa i ich osób, które je tworzą. Żadna wspólnota nie doszła do takiej przemiany bez dobrze zaplanowanych spotkań wspólnotowych, cotygodniowych lub co miesięcznych. Doświadczenia wspólnotowego rozeznawania jednoczą nas nie tylko jako towarzyszy w misji, ale także w sposób bardziej zażyły z Chrystusem. Roczne planowanie, wynikające z dzielenia się priorytetami życia duchowego i wspólnotowego, czyni nasze wspólnoty prawdziwymi projektami apostolskimi podzielanymi (uzgodnionymi) [przez wszystkich].

Drugi punkt: Z pokorą uznać przed Panem regres i niepowodzenia we wspólnotach Towarzystwa (J 21,15-17). (W dokumencie Komisji sygnalizowanych jest sześć braków, wspólnych całemu Towarzystwu.

• Indywidualizm, często przedstawiany jako jeden z najbardziej uporczywych grzechów nowoczesności, jest mocno zakorzeniony u wielu Jezuitów. Wydaje się, że dla niektórych wspólnota jest stacją obsługi, albo hotelem.
• Jeśli prawdą jest, że znajdujemy dobrych Przełożonych, to we wspólnotach często brakuje daru (umiejętności) prawdziwego przewodzenia [leadership].
• Napięcia naszego życia nie zawsze są dobrze zintegrowane. Napięcia między pracą, a wspólnotą, modlitwą a misją, wymogami wspólnoty a programem osobistym sprawiają, że jezuita wybiera źle i między nimi nie dochodzi do właściwej równowagi.
• Wiele wspólnot i dzieł nie ma żadnego doświadczenia rozeznawania wspólnotowego, wspólnej modlitwy połączonej z dzieleniem się, albo uczciwego oceniania dzieła czy wspólnoty.
• Ogólnie, nie jesteśmy przygotowania do rozpatrywania niektórych problemów, jakie powstają we wspólnocie: zdrowie, starość, brak porozumienia [komunikacji], zaburzenia personalne.
• Zbyt wiele wspólnot nie czuje odpowiedzialności za dawanie świadectwa o obecności Chrystusa, poprzez własny styl życia i relacje z członkami [własnej wspólnoty] ... I coraz mniej wspólnot żyje pośród ubogich.

Punkt trzeci: Coetus praevius wspomina niektóre wyzwania, jakim powinniśmy (musimy) stawić czoła w życiu wspólnotowym (Mk 9,23-29).
• Jezuickie życie wspólnotowe jest skierowane, bez dwuznaczności, ku misji i takim musi pozostać. Oczekiwania dotyczące życia wspólnotowego nigdy nie osiągnęły tak wysokiego poziomu na przestrzeni naszej historii. Podkreśla się znaczenie życia wspólnotowego samego w sobie [in se], rozumianego jako misja Uważa się je za świadectwo profetyczne wobec rozbitego (podzielonego) świata. Wyraża się pragnienie, aby wspólnoty były prawdziwym miejscem wspólnego rozeznawania apostolskiego.
• Podczas gdy w latach następujących po KG 31 odnowiliśmy się na płaszczyźnie osobistej i apostolskiej, to dynamizm właściwy życiu wspólnotowemu nie cieszył się tym samym zainteresowaniem. Młodzi jezuici posiadają oczekiwania na płaszczyźnie afektywnej, na które wspólnoty nie odpowiadają.
• Musimy rozwijać bogate życie liturgiczne, które by podtrzymywało (karmiło) życie wspólnotowe i misję, i dawało im dynamizm.
• Nasza prostota życia musi odzwierciedlać troski ekologiczne. Co więcej, ekologia musi być uważana jako kluczowy wymiar naszego wspólnego życia (Relazioni Previe).