Ojciec Święty Benedykt XVI w liście skierowanym do o. Generała Petera-Hansa Kolvenbacha z dnia 10 stycznia 2008 napisał: „W swojej ewangelizacyjnej działalności Kościół bardzo liczy na formacyjną rolę Towarzystwa (Jezuitów) w dziedzinie teologii, duchowości i misji [...] w szczególności odnośnie do newralgicznych kwestii [...] takich na przykład, jak relacja między Chrystusem i religiami, niektóre aspekty teologii wyzwolenia i różne zagadnienia moralności seksualnej, a zwłaszcza te, które dotyczą nierozerwalności małżeństwa i duszpasterstwa osób homoseksualnych”.
Historia tego duszpasterstwa w Polsce jest związana z Warszawą. Początki były bardzo proste. Pewnego dnia w latach 80., do drzwi ks. Mirosława Paciuszkiewicza SJ, proboszcza parafii św. Andrzeja Boboli, zapukała para parafian, trzymająca w rękach katolicką gazetę z Paryża, z prośbą o lekturę. Dotyczyła osób rozwiedzionych, które założyły powtórny związek partnerski. Artykuł polemizował ze stwierdzeniem, że są to osoby niesakramentalne i czy dopuszczalne jest używanie takiego terminu – małżeństwo niesakramentalne.
