ks. FELCZAK Stanisław, ur. 27.01.1906, święc. 24.06.1934, zm. 09.05.1942 w Dachau. Od 1938 prof. teol. na Wydz. Teol. „Bobolanum” w Lublinie. Aresztowany 20.02.1940 był więziony na Zamku Lubelskim oraz w obozach w Sachsenhausen i Dachau.

Słaby fizycznie, szczególnie szykanowany przez katów obozowych.

więcej...

ks. MALINOWSKI Michał, ur.29.11.1887, wyśw. 21.06.1910, zm. 13.08.1942 w Dachau. Przełożony w Łodzi, aresztowany 25.03.1940 za krzepiące kazanie rezurekcyjne, przebywał w wię­zieniu w Łodzi, następnie w obozie w Buchenwaldzie i Dachau. Kard. Kozłowiecki akcentuje jego duchowy wpływ na otoczenia w Dachau.

Należał do bardzo aktywnych w umacnianiu współwięźniów.

więcej...

ks. MORAWSKI Marian, ur. 10.10.1881, wyśw. 03.07.1910, zm. 08.09.1940 w Oświęcimiu. Prof. dogmatyki na Uniw. Jagiellońskim, aresztowany 10.11.1939 siedział w więzieniu na Montelupich w Krakowie, w Wiśniczu, a od 1940 w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, gdzie skatowany przez esesmanów zmarł.

Szczególnie szykanowany bez szemrania niósł swój krzyż.

więcej...

ks. ROSZAK Edmund, ur. 05.10.1900, wyśw. 23.06.1935, zm. 14.07.1943 w Świsłoczy k. Wołkowyska. Prof. teol. dogmatycznej w Sem. Diec. w Pińsku, w 1939 r. udał się do Wilna, gdzie 14.10.1939 abp Jałbrzykowski mianował go administratorem parafii we wsi Jałówka k. Białegostoku. Znając język niemiecki często interweniował u władz okupacyjnych w sprawach parafian. Ostrzeżony o mającym nastąpić aresztowaniu, nie chcąc porzucać parafian, pozostał na miejscu. 14.07.1943 rozstrzelany w Świsłoczy.

Wierny słowom Chrystusa, że zły to pasterz, który opuszcza owce w niebezpieczeństwie mimo ostrzeżenia, pozostał na posterunku.

więcej...

ks. SEJBUK Czesław, ur. 04.10.1906, wyśw. 24.06.1936, zm. 20.04. 1943 w Dachau. Redaktor »Misji Katolickich«, w 1940 r. wyjechał do pracy duszpasterskiej w parafii Łysobyki k. Radzynia Podlaskiego. Aresztowany i zamknięty w Zamku Lubelskim, następnie w obozie w Sachsenhausen, Oświęcimiu i Dachau. W listopadzie 1942 został skierowany na stację doświadczalną, gdzie wstrzyknię­to mu ropowicę. Po wielkich cierpieniach zmarł w 1943.

Cierpiąc bardzo, przytomny do końca przed śmiercią wypowiedział słowa przebaczenia poczynając od Adolfa Hitlera, kończąc na katach obozowych w Dachau.

więcej...

ks. SZTARK Adam

Uhonorowany przez Yad Vashem medalem „Sprawiedliwego wśród Narodów”.

więcej...

ks. WIĄCEK Władysław, ur. 19.09.1910, wyśw. 24.06.1936, zm. 02.08.1944 w Warszawie. Ceniony kaznodzieja i spowiednik wraz z innymi został zamordowany przez Niemców w jezuickim Domu Pisarzy w Warszawie przy Rakowieckiej.

Przed dokonaniem mordu jako duchowny domu przygotowywał na śmierć i zachęcał do spowiedzi u obecnych kapłanów.

więcej...

kl. MUSIAŁ Jerzy, ur. 03.08.1919, wst. 15.07.1936, zm. 09.03.1945 w Dachau. Aresztowany 23.11.1939 jako kleryk w Lublinie, wywieziony do obozu w Sachsenhausen, następnie do Dachau, gdzie zmarł na tyfus.

W czasie epidemii tyfusu zgłosił się do posługi zakażonym i przypłacił to życiem.

więcej...

br. KOMAR Stanisław, ur. 30.03.1882, wst. 22.11.1924, zm. 15.07.1942 w Hartheim k. Linzu. Był zakrystianem w Pińsku 1935/39. Aresztowany przez Niemców w Poznaniu 23.09.1939 został wywieziony do więzienia w Golinie i Poznaniu, następnie do obozu w Buchenwaldzie i Dachau. Zginął w komorze gazowej w Hartheim k. Linzu.

Mówiący milczeniem. Człowiek wysokiej szlachetności ducha, ofiarności dla bliźnich, a jednocześnie pozostający zawsze w cieniu.

więcej...

Ks. Bednarski Stanisław (1896-1942 w Dachau). Redaktor jezuickich czasopism: "Sodalis Marianus", "Wiara i Życie". Wykładowca historii sztuki chrześcijańskiej i metodologii pracy naukowej na Wydziale Filozoficznym TJ w Krakowie. Członek wielu towarzystw naukowych i organizacji społecznych. Od 1937 dyrektor Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy w Krakowie. Autor wielu broszur i artykułów naukowych i popularnych. W czasie wojny dwukrotnie aresztowany. 8 VII 1940 został umieszczony w więzieniu przy ul. Montelupich, skąd został przewieziony do Sachsenhausen i w grudniu 1940 do Dachau. W Wielki Piątek, 3 kwietnia 1942 roku, odbył karę "słupka". Łańcuchem o drobnych ogniwach, przeciągniętym przez żelazne kółko u sufitu, związano mu z tyłu dłonie w przegubie i podciągnięto kilkadziesiąt centymetrów nad ziemię. W tych warunkach, na żądanie esesmana, odprawiał Mszę św. aż do utraty przytomności. Zmarł na skutek szykan i wyczerpania oraz głodu i ciężkiej pracy.

Ks. Cyrek Józef (1904-1940 w Oświęcimiu). Pracownik Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy w Krakowie. Opracował dla młodzieży żywoty jezuitów: Ks. Piotr Skarga (Kraków 1936), Twój wzór św. Stanisław Kostka (Kraków 1937) oraz Katechizm dla polskich dzieci (Kraków 1938). Od 1938 redaktor czasopisma "Hostia" i kierownik Sekretariatu Krucjaty Eucharystycznej. Uwięziony przez gestapo w Krakowie 10 XI 1939 przebywał w więzieniu na Montelupich, następnie w Wiśniczu, a od 20 VI 1940 w Oświęcimiu. W obozie namawiano go do wyrzeknięcia się kapłaństwa. Zadręczony, pobity śmiertelnie za wyznanie wiary, zmarł ofiarując życie za zwycięstwo Królestwa Bożego w świecie oraz za rozwój Krucjaty Eucharystycznej w Polsce.

Ks. Dembowski Kazimierz (1912-1942 w Dachau). W 1939 rozpoczął pracę w Wydawnictwie Apostolstwa Modlitwy jako tłumacz i współredaktor "Posłańca Serca Jezusowego". Aresztowany 10 XI 1939 został osadzony w więzieniu na Montelupich, następnie w obozach w Wiśniczu, Oświęcimiu, a w końcu w 1940 w Dachau. W obozie podtrzymywał innych na duchu, dając dowody głębokiego życia duchowego. Zginął w komorze gazowej.

Ks. Kałuża Franciszek (1877-1941 w Dachau). Duszpasterz w Łazach na Śląsku Cieszyńskim, kanclerz kurii biskupiej w Cieszynie. Rozwijał intensywną działalność charytatywną i opiekował się zaniedbaną młodzieżą. W zakonie pełnił obowiązki operariusza w kraju i za granicą. 3 XI 1939 został aresztowany i osadzony w więzieniu w Cieszynie, następnie w obozie Sachsenhausen i od 14 XII 1940 w Dachau. Odznaczał się pobożnością, cichym poddaniem się woli Bożej i życzliwością dla otoczenia. Ks. kard. Kozłowiecki, który spotkał ks. Kałużę w Dachau, przytoczył opinię o nim: "Wszyscy księża mówią, że im imponował swoją świątobliwością i godną postawą wobec cierpienia" (Ucisk i strapienie, cz. II, Kraków 1995, s. 243).

Ks. Podoleński Stanisław Tadeusz (1887-1945 w Dachau). Autor wielu publikacji, głównie z zakresu spraw etyczno–społecznych: małżeństwa, rodziny, szkoły i państwa. Aresztowany przez gestapo w Krakowie 10 XI 1939 przebywał w więzieniu na Montelupich, następnie w obozie pracy w Wiśniczu oraz obozie w Oświęcimiu i Dachau. Jako więzień znosił pogodnie i zawsze ufnie wszystkie trudy i niedole życia obozowego. Nauka polska, głównie pedagogika i socjologia, utraciła w nim dzielnego pracownika i propagatora zdrowych zasad w społeczeństwie.

Kl. Sewiłło Stanisław (1917-1943 w Dachau). Aresztowany 10 XI 1939 w Krakowie, był osadzony w Wiśniczu, Oświęcimiu i Dachau, gdzie poddany doświadczeniom medycznym nie przetrzymał obozowych trudności. Pozostała po nim pamięć wzorowego zakonnika, dobrego człowieka, miłego i ofiarnego towarzysza niedoli w najgorszych czasach, znoszącego wszelkie cierpienia z poddaniem się woli Bożej.

Kl. Wielgosz Bronisław (1916-1942 w Dachau). Aresztowany przez gestapo w Krakowie 10 XI 1939, przez więzienie w Wiśniczu i obóz w Oświęcimiu dostał się do Dachau, gdzie życie zakończył. Odznaczał się dużymi zdolnościami, prostotą i prawością. Poprzez trudy i cierpienia obozowe dojrzał jako człowiek i chrześcijanin. "Dawniej – jak pisze ks. kard. Kozłowiecki – uważano go za trochę gruboskórnego, teraz zaś zdobył sobie ogólną sympatię swoją cichością i grzecznością wobec wszystkich. Mimo upadku sił – był stale uśmiechnięty" (Ucisk i strapienie, cz. II, Kraków 1995, s. 322).

Br. Zając Jan (1911-1945 w Dachau). Introligator w Wydawnictwie Apostolstwa Modlitwy w Krakowie. Aresztowany 10 XI 1939 przez hitlerowców w Krakowie przebywał w więzieniu na Montelupich, w Wiśniczu, a następnie w obozach koncentracyjnych w Oświęcimiu i Dachau. Zawsze odznaczał się pogodą ducha, sprytem życiowym i uczynnością. W miarę możliwości wiele pomagał innym w więzieniu i w obozie, zwłaszcza chorym i starym. Zmarł podczas szalejącej w obozie epidemii tyfusu.