|
„Rzeczywiście można by powiedzieć, że dużo entuzjazmu, inicjatyw i energii w naszej aktualnej misji w Wielkiej Brytanii, tak jak w Afryce Południowej i w Gujanie (obydwa terytoria należą do Prowincji brytyjskiej) bierze się ze współpracy jaką podejmujemy ze świeckimi, jak i innymi zakonami. Jest to współpraca, która przyjmuje różne formy, a niektóra przypadkach, tak myślę, jest wspaniała”.
O. Holmes kontynuuje, mówiąc: „Jednym z motywów, jak sądzę, że ta współpraca naprawdę funkcjonuje, jest jej elastyczność”. Jej siła znajduje się w zdolności przystosowywania się do okoliczności: „Nie powiedzieliśmy, że aby być współpracownikiem trzeba zrobić to czy tamto. Nie, rodzaj współpracy, który realizujemy zależy od specyficznej sytuacji życiowej danej osoby. To wymaga dość dużej dozy kreatywności i inicjatywy ze strony jezuitów, ale sądzę, że jest to naprawdę sposób, w jaki Duch Święty pracował i pracuje z nami. W sposób szczególny w ostatnich 40 latach, kiedy Sobór Watykański II tak mocno podkreślił ważność posługi świeckich wewnątrz Kościoła”.
Jednym z najbardziej konkretnych wezwań w mojej prowincji, to ta dotycząca stałej formacja współpracowników, którzy powinni podzielać misję Towarzystwa, ale którzy nie mają jeszcze do dyspozycji narzędzi, aby wypełniać taką misję. Aby zaradzić tej sytuacji, Prowincja współpracuje z innymi instytucjami (np. w diecezji Westminster w Londynie) aby dać okazję do kursów i stosownych dyplomów, które są potrzebne do współpracy. Jednakże o. Holmes chce zrobić krok ostateczny.
„Myślę, że jedną z słabości tego sposobu w jaki wspieramy naszych współpracowników jest to, że nie stworzyliśmy pewnej struktury, w której by oni mogli kontynuować swój wzrost w sposób stały. Bardzo bym chciał, żeby Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego (CVX) mogły być drogą zwyczajną dla osób, które czują się powołane do życia apostolatem karmionym duchowością ignacjańską i mogły wzrastać tak indywidualnie jak i grupowo w identyfikacji z ignacjańskim apostolatem”. W rzeczywistości ten proces już się rozpoczął: „Spotykam radę kierującą CVX w Wielkiej Brytanii trzy razy w roku i rozważamy sposoby rozwoju naszej współpracy”.
Co myślą jezuici Prowincji o zdecydowanym poparciu Prowincjała takiej współpracy z nie-jezuitami? „Jest jedno pytanie, które u wielu jezuitów w mojej Prowincji powraca nieustannie, a jestem przekonany, że także gdzie indziej: Co znaczy być jezuitą, co jest cechą powołania jezuickiego, która wyróżnia je w dzisiejszym kościele, a która odróżniałaby nas w tej współpracy ze świeckimi? Staram się odpowiadać na to pytanie w ten sposób: jest jeden rodzaj konieczności, być w relacji z tymi dwoma powołaniami”.
O. Holms dalej wyjaśnia: „Sądzę, że życiowe zaangażowanie jezuitów wzywa do zaangażowania apostolskiego wiele osób, które z nami współpracują. I jest odwrotnie, kiedy wspieramy zaangażowania innych osób, a które jako jezuici, w naszym zakonnym życiu, uważamy za swoje osobiste zaangażowanie dla Chrystusa. Bardzo chciałbym, żebyśmy nie myśleli w kategoriach jedno czy drugie, ale o istocie rzeczy tych dwóch powołań, o ich komplementarności. I to jest drugi sposób w jaki sądzę, że rozwiniemy zrozumienie, które dotyczy naszego powołania w przyszłości”.
Powrót |
|
