• Strona główna
• Częste pytania

Częste pytania

• Co znaczy SJ za nazwiskiem jezuitów?
• Jakie śluby składają jezuici?

---

Co znaczy SJ za nazwiskiem jezuitów?

Zwyczajowo zakonnicy za nazwiskiem dopisują łaciński skrót swojego zgromadzenia. Pełną nazwą zakonu jezuitów jest Towarzystwo Jezusowe (TJ). Z tego też powodu dawniej jezuici polscy pisali za swoim nazwiskiem "TJ". Początkowo była propozycja, aby pisać wszędzie "SI" - z łaciny "Societas Iesu" (w języku łacińskim nie ma litery "J"). Jednak językiem podstawowym jezuitów jest obecnie język angielski. A po angielsku Towarzystwo Jezusowe brzmi "The Society of Jesus" (zatem mamy SJ).

Jakie śluby składają jezuici?

Pod koniec nowicjatu każdy nowicjusz składa trzy śluby wieczyste. Tak! Jezuici są jedynym zakonem, w którym nie ma ślubów czasowych!

Dopiero po ostatnim etapie formacji (tzw. "trzeciej probacji"), który ma miejsce już kilka lat po święceniach kapłańskich, jezuita składa raz jeszcze śluby wieczyste, ale w sposób publiczny i uroczysty, składając również ślub czwarty - posłuszeństwa papieżowi.

Czystość

Można powiedzieć, że wszystko co robi jezuita zawarte jest w ślubie czystości. Czystość bowiem jest powiązana z miłością. Życie jezuity jest przede wszystkim życiem miłości.

Ślub ten polega na całkowitym wyrzeczeniu się małżeństwa wraz z wszelkim upodobaniem seksualnym przez zupełne poświęcenie się miłości i służbie Bożej.

W czystości ślubowanej można więc wyróżnić element materialny: jest nim rzeczywiste powstrzymanie się od małżeństwa i wszelkich aktów przeciwnych cnocie czystości oraz element formalny, którym jest zdecydowane podjęcie się tego rodzaju życia dla królestwa Bożego, czyli z większej miłości ku Bogu i bliźniemu. Nadto, ponieważ ma to być doskonała czystość, musi być na zawsze tzn. od momentu ślubów do końca życia.

W czystości ślubowanej kładzie się nacisk: na czystość cielesną i czystość serca, które zakładają czystość zmysłów, czystość uczuć, skromność w zachowaniu tak wobec siebie, jak i wobec drugich oraz czystość duszy.

Ubóstwo

"Wolnym od rzeczy" - czyli nie boję się, że coś utracę, że czegoś mi zabraknie. Wszystko co mam i tak nie należy do jezuity, ale jest mu dane przez zakon, aby lepiej głosić Jezusa.
"Zależność" - polega na tym, że nie mam tego, co chcę. Brak myślenia coś mi się należy lub na to zapracowałem. Wszystko co mam, otrzymałem od zakonu lub za jego zgodą.

Jezuita umie obfitować i umie żyć w niedostatku. Używa takich środków do głoszenia Jezusa, które daje mu zakon. Stara się być profesjonalistą, ale nie zapomina, że cały owoc przypada na konto Ducha Świętego.
Ubóstwo w praktyce wyraża się przez:

Posłuszeństwo

Posłuszeństwo jest charakterystycznym znakiem Towarzystwa Jezusowego. Jest ono ściśle związane z założycielem zakonu św. Ignacym Loyolą. Ignacy zawsze każdej sprawie oddawał się cały, dlatego też "bycie na posterunku" (posłuszeństwo i zdyscyplinowanie) jest oddaniem się w całości naszemu Królowi, nie zaś traktowaniem sztywno "regulaminu" zakonu. Właśnie w ten sposób jezuici rozumieją posłuszeństwo: całkowite oddanie Bogu, a nie regulaminom czy przepisom. Zdyscyplinowanie jest cechą żołnierza, a jezuita to ten, który jest ciągle na polu walki toczonej między Jezusem, a nieposłuszeństwem szatana.

Ignacy zdawał sobie sprawę, że posłuszeńtwo daje zakonowi sprawność działania, jedność, niezawodność, zwartość, wytrwałość i skuteczność. W jednym ze swoich listów św. Ignacy pisze:
Dajmy raczej wyprzedzać się innym zakonom w postach, czuwaniach i innych surowościach (...), ale co się tyczy doskonałego i prawdziwego posłuszeństwa i zrzeczenia się swej woli i zdania własnego, to chciałbym, aby tym się odznaczali wszyscy, którzy w tym Towarzystwie Bogu służą.

Polecenia i zamiary przełożonego wszyscy jezuici mają traktować jak swoje, w sposób osobisty i odpowiedzialny. Wcale to nie zaprzecza czynnej współpracy z przełożonymi, wysuwaniu własnej inicjatywy czy zastrzeżenia. Każdy jezuita powinien, z pokorą i umiarem, inspirować przełożonych. Niemniej ta postawa wymaga gotowości poddania się ostatecznie woli przełożonego. Posłuszeństwo jezuity ma być ślepe, ale w znaczeniu, że ufnie przyjmuję polecenia przełożonego, nie zaś, że przełożony przejmuje za mnie odpowiedzialność. Czyli krytyczne podchodzenie do decyzji przełożonych jest zgodne ze ślubem jezuickiego posłuszeństwa.

Ignacy chciał posłuszeństwa nadprzyrodzonego. Ale jezuita nie powinien nigdy uważać przełożonego za pewnego rodzaju osobę boską. Natomiast z pomocą Ducha Świętego powinien w słowach i życzeniach przełożonego rozpoznawać wolę Bożą, jednocześnie widząc w nim zwykłe ludzkie cechy.

---