Co
mogłaś myśleć wtedy Polko,
Kobieto,
Warszawianko
Matko,
Żono, Córko, Siostro
–
Tarczo niemieckiego tanka?
Że
barykada bardzo bliska
za
barykadą - mąż, czy syn,
że
w oczach ciemno, u nóg ślisko,
że
jedna chwila wielkiej męki
odkupi
całe morze win,
że
kupi wolność bardzo krwawo,
zapieczętuje
znakiem krzyża,
Dla
ciebie Warszawo...
że
barykada coraz bliżej...
a
nam strzelać nie kazano,
że
już pięć lat i sił jest bardzo mało
i
tylko trochę wody i niedużo chleba,
tylko
jeszcze nadziei dużo pozostało,
a
z tą nadzieją skrawek nieba,
bo
już pięć lat i wolność niedaleko,
mówią,
że tuż, że za rzeką,
i
że już pomoc obiecana,
(...)
Ale
one zginęły,
a
od ran ich każdy kamień krwawy.
Zofia Ilińska-Moseley