Różaniec to modlitwa najbardziej rozpowszechniona w Kościele. Na różańcu modlą się ludzie prości i wykształceni. Dzieci i dorośli, święci i grzesznicy. Wszyscy czciciele Maryi w modlitwie różańcowej kontemplują tajemnice życia Jezusa - Jej Syna i tajemnice Jej życia. Ci, których serca są pełne radości, kontemplują tajemnice radosne. Tajemnice światła podtrzymują w wiernych nadzieję i ukazują im kierunek wyjścia z ciemności. Kto przeżywa chwile trudne, szuka umocnienia zagłębiając się w tajemnice bolesne. A kontemplując tajemnice chwalebne, odkrywamy ostateczną perspektywę swej drogi życiowej.

Zadanie uczniów Chrystusa
Jan Paweł II w Liście apostolskim o Różańcu świętym głosi: "Utkwić wzrok w Chrystusowym obliczu, rozpoznać Jego tajemnicę w zwyczajnej, bolesnej drodze Jego człowieczeństwa, aż ujrzy się Boski blask, objawiony ostatecznie w Zmartwychwstałym, zasiadającym w chwale po prawicy Boga Ojca, to zadanie każdego ucznia Chrystusa, a zatem i nasze zadanie" (Rosarium Virginis Mariae, 9).

To przesłanie Ojca Świętego przypomina wierzącym, że istotą modlitwy różańcowej jest kontemplacja tajemnic życia Jezusa. Trzeba otworzyć na Niego swe serce. Wgłębiać się w tajemnice Jego codziennego życia i odkrywać blask chwały, jaką posiada On zasiadając po prawicy Boga Ojca. Chodzi o to, by nie ulegać rutynie i mechanicznemu powtarzaniu »zdrowasiek«, ale by na ich kanwie zgłębiać najważniejsze tajemnice wiary. Papież podkreśla, że takie jest "zadanie każdego ucznia Chrystusa". Ważna jest nie tylko ilość rozważanych tajemnic, ale i jakość tego rozważania.

Modlitwa różańcowa zawsze aktualna
Modlitwa różańcowa - głosi Ojciec Święty - "w swej prostocie i głębi pozostaje również w obecnym, trzecim tysiącleciu modlitwą o wielkim znaczeniu, przynoszącą owoce świętości. Jest ona dobrze osadzona w duchowości chrześcijaństwa, które - po dwóch tysiącach lat - nic nie straciło ze swej pierwotnej świeżości i czuje, że Duch Boży pobudza je do wypłynięcia na głębię, by opowiadać światu o Chrystusie jako Panu i Zbawicielu, jako 'drodze, prawdzie i życiu', jako celu historii ludzkiej, punkcie, ku któremu zwracają się pragnienia historii i cywilizacji" (RVM, 1).

Prostota i głębia to cechy modlitwy różańcowej. Jest ona "dobrze osadzona w duchowości chrześcijaństwa", dlatego bardzo pomaga w nawiązywaniu żywej więzi z Bogiem oraz przynosi owoce świętości. Rozważanie tajemnic różańcowych powinno umacniać naszą więź z Chrystusem i uzdalniać nas do dawania o Nim świadectwa.

Różaniec modlitwą "o sercu chrystocentrycznym"
Różaniec to modlitwa nie tylko maryjna. Jan Paweł II podkreśla: "Różaniec, choć ma charakter maryjny, jest modlitwą o sercu chrystocentrycznym [...]. Skupia w sobie głębię całego przesłania ewangelicznego, którego jest jakby streszczeniem. W nim odbija się echem modlitwa Maryi, Jej nieustanne Magnificat za dzieło odkupieńcze Wcielenia, rozpoczęte w Jej dziewiczym łonie. Przez różaniec lud chrześcijański niejako wstępuje do szkoły Maryi, dając się wprowadzić w kontemplację piękna oblicza Chrystusa i w doświadczenie głębi Jego miłości (RVM, 1).

"Wstępować do szkoły Maryi" to uczyć się od Niej, jak coraz lepiej poznawać, kochać i naśladować Jezusa. Nikt nie potrafi nauczyć nas tej »sztuki« lepiej niż Maryja. To przez Nią Syn Boży stał się Synem Człowieczym. Maryja jest jakby drogą Jezusa do nas i naszą drogą do Niego. Razem z Nią kontemplujemy Osobę Jezusa.

Jan Paweł II nawiązuje do adhortacji apostolskiej Marialis cultus Pawła VI: "Różaniec, ponieważ opiera się na Ewangelii i odnosi się jakby do centrum, do tajemnicy Wcielenia i Odkupienia ludzi, trzeba uważać za modlitwę, która w pełni posiada znamię chrystologiczne. Albowiem jego charakterystyczny element, mianowicie litanijne powtarzanie pozdrowienia anielskiego 'Zdrowaś Maryjo', przynosi również nieustanną chwałę Chrystusowi, do którego - jako do ostatecznego kresu - odnosi się zapowiedź anioła i pozdrowienie Matki Chrzciciela: 'Błogosławiony owoc żywota Twojego'" (RVM, 18).
Nie ma zatem obawy, by wierni, modląc się na różańcu, uchybiali czci Chrystusa. Przeciwnie, przez pośrednictwo Maryi oddają Mu większą chwałę.

Tajemnice światła - ubogacają Różaniec
Ojciec Święty podkreśla, że Różaniec jest "streszczeniem Ewangelii", którą głosił Chrystus, zwiastując - w latach życia publicznego - że nadeszło Królestwo Boże. O sobie powiedział: Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata (J 9, 5; por. RVM, 19). Z tej racji Jan Paweł II do istniejących tajemnic różańcowych dodał tajemnice światła, przez co ogromnie ubogacił tę modlitwę.

Pierwsza tajemnica światła: Chrzest Jezusa w Jordanie. Kontemplując chrzest Jezusa w Jordanie, wsłuchajmy się w słowa Boga Ojca: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie (Łk 3, 22). Dziękujmy za dar Syna Bożego, którego Ojciec uczynił naszym Odkupicielem. Prośmy Maryję, by pomogła nam przylgnąć do Jezusa całym sercem i podjąć trud autentycznego nawrócenia się.

Druga tajemnica światła: Objawienie się Jezusa na weselu w Kanie. Na prośbę Maryi, Jezus objawił swą Boską moc przemieniając wodę w wino. Nośmy w swych sercach słowa Maryi: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (J 2, 5). Dziękujmy Jezusowi za Jego troskę o nas, za Jego obecność w naszym codziennym życiu. Prośmy, by Maryja orędowała za nami u Jezusa, byśmy zawsze byli gotowi uczynić to, co On nam powie.

Trzecia tajemnica światła: Nauczanie Jezusa o Królestwie i o potrzebie nawrócenia. Jezus ogłasza, że nadeszła pełnia czasu. Proklamuje nadejście Królestwa Bożego, które już jest pośród nas, a jednocześnie wzywa, byśmy podejmowali trud nawrócenia. Dziękujmy Mu za Jego obecność w całym naszym życiu. Prośmy Go o łaskę radykalnego przylgnięcia do Jego Ewangelii, a zarazem przepraszajmy za zaniedbania w zawierzaniu się Jego zatroskanej o nas miłości.

Czwarta tajemnica światła: Przemienienie na górze Tabor. Kontemplujmy oblicze Chrystusa - Syna Bożego i naszego Odkupiciela. Dziękujmy Mu za to, że przychodzi do nas z orędziem zbawienia. Prośmy Go, by umocnił nas na drodze naszej wiary i by uczynił nasze serca podobne do Jego Serca. Przepraszajmy za te chwile, w których nie pozwalaliśmy, by On uczynił nas świętym darem dla Ojca.

Piąta tajemnica światła: Ustanowienie Eucharystii. Jezus ustanawia nowe i wieczne przymierze - przymierze miłości i ofiary. Dziękujmy Mu za to, że na zawsze pozostał z nami. Z wiarą zwróćmy się ku Maryi - "Niewiasty Eucharystii", by wypraszała nam łaskę coraz głębszego zjednoczenia się z Jezusem. Razem z Nią kontemplujmy misterium najświętszej Eucharystii, w której Chrystus składa się Ojcu w ofierze. Przepraszajmy za lekkomyślne opuszczanie niedzielnej Eucharystii.

Osobiste świadectwo Jana Pawła II
Ojciec Święty wyznaje: "Od mych lat młodzieńczych modlitwa różańcowa miała ważne miejsce w moim życiu duchowym [...]. Różaniec towarzyszył mi w chwilach radości i doświadczenia. Zawierzyłem mu wiele trosk. Dzięki niemu zawsze doznawałem otuchy. Różaniec to modlitwa, którą bardzo ukochałem. Przedziwna modlitwa. Przedziwna w swojej prostocie i głębi zarazem [...]. Na kanwie słów Pozdrowienia Anielskiego przesuwają się przed oczyma naszej duszy główne momenty z życia Jezusa Chrystusa" (RVM, 2).

Wszyscy mamy przed oczyma postać Jana Pawła II modlącego się z różańcem w ręku. Niech jego przykład zachęca nas do codziennego odmawiania Różańca i odkrywania w nim źródła łask, jakich Bóg pragnie nam udzielić przez Maryję. Dołóżmy starań, by coraz bardziej zagłębiać się w tajemnice Różańca świętego, by coraz lepiej poznawać Osobę Pana Jezusa i osobę Maryi - Jego Niepokalanej Matki.