|
W okresie Bożego Narodzenia zgłębiamy tajemnicę wcielenia i narodzenia Jezusa Chrystusa. pomaga nam w tym szczególnie Ewangelia św. Łukasza (1, 26-38). Ukazuje on bowiem teologiczny wymiar wydarzeń związanych z przyjściem na świat Syna Bożego.
Jezus Chrystus wypełnieniem obietnic
Św. Łukasz w swojej Ewangelii pragnie podać sprawdzone i pewne wiadomości o Jezusie Chrystusie. Jego zamiarem jest nie tyle przekazanie pierwszych i podstawowych informacji, ile raczej pogłębienie i utrwalenie znanych już wydarzeń i prawd o Synu Bożym.
Opowiadania Ewangelisty o dzieciństwie Jezusa (1, 5 - 2, 52) należą do najbardziej oryginalnych i najcenniejszych świadectw, jakie przekazał nam pierwotny Kościół. Opisane przez św. Łukasza sceny - zarówno co do treści, jak i stylu - wiernie przekazują atmosferę oczekiwania na Mesjasza ludzi Starego Przymierza.
Dzieje Jezusa dziejami zbawienia
O najwcześniejszych latach dzieciństwa Jezusa opowiada również św. Mateusz. Obaj Ewangeliści są zgodni co do podstawowych faktów: Maryja - Matką Jezusa, dziewicze poczęcie, Józef przybranym ojcem, narodzenie w Betlejem, życie w Nazaret, itd.
Jednak styl i sposób, w jaki opowiadają o tych wydarzeniach, są zupełnie odmienne. Św. Mateusz uchwycił bolesne i ciemne strony cudownego narodzenia Jezusa i Jego odrzucenie przez naród. Natomiast św. Łukasz ukazuje jasną stronę tego zbawczego wydarzenia. Historię dzieciństwa Jezusa ujmuje w krótkie i urzekające scenki, które kunsztownie zbudował według zasady paralelizmu, to znaczy dwuczłonowości.
Znaczy to, że św. Łukasz harmonijnie zestawia wydarzenia z dzieciństwa św. Jana z podobnymi epizodami z życia Jezusa. Czyni to, aby na tym tle ukazać wyższość Jezusa. Ewangelista jest świadom, że pisze świętą historię, na którą składają się wydarzenia niezwykłe i zbawcze. Ich autorem jest Bóg. Stąd dzieje Jezusa, to dzieje zbawienia. Inicjatywa zawsze spoczywa w ręku Boga, który działa poprzez ludzi i w ludziach. On ich nie zmusza, ani nie zniewala, bo szanuje wolność człowieka. Kto zgadza się na współdziałanie z Bogiem, w tym dokonuje On rzeczy wielkich i świętych.
Jezus obiecanym Mesjaszem
Trzeba podkreślić, że ewangeliczne opowiadania o dzieciństwie Jezusa nie są na pierwszym miejscu naukową historią lub biografią, zainteresowaną jedynie zewnętrznymi faktami. Dla św. Łukasza najważniejszym pytaniem nie jest to, co się wtedy naprawdę wydarzyło, lecz to, Kim jest to Dziecię i jaką misję ma Ono do spełnienia?
Ewangeliczne opowiadania św. Łukasza o dzieciństwie Jezusa są wyznaniem wiary w Niego oraz głęboką teologią ujętą w formie żywych dialogów i niezwykłych wydarzeń. Oczywiście, wszystkie opisy zostały oparte na faktach: poczęcie Jezusa, Jego narodzenie, obrzezanie czy ofiarowanie w świątyni. O tych wydarzeniach św. Łukasz opowiada w stylu i formie wyznania wiary w Jezusa, który jest obiecanym Mesjaszem. W jego relacji wszystko od samego początku owiane jest radością i wdzięcznością za to, że Bóg wypełnił swoje odwieczne zapowiedzi i prastare obietnice zbawienia. We wstępnej części Ewangelii św. Łukasz zawarł swoje główne założenia i tematy, które stopniowo będzie rozwijał.
Maryja Córą Syjonu
Opowiadanie św. Łukasza o zwiastowaniu utkane jest ze słów, pojęć i symboli Starego Testamentu oraz jest przepojone jego duchem. Toteż zapowiedź narodzenia Jezusa jest opowiedziana w podobnym stylu i w podobnej formie literackiej jak zapowiedź narodzenia św. Jana i wielu innych wielkich mężów Starego Przymierza. W ich rzędzie staje teraz Jezus jako ten, który jest z nich największy, którego oni wszyscy zapowiadali i przygotowali Jego nadejście. Zachariaszowi Anioł przekazał tylko orędzie o narodzeniu Jana, a teraz ten sam Anioł Gabriel, wbrew wszelkim ówczesnym zwyczajom - w Izraelu mężczyzna nigdy nie pozdrawiał żadnej kobiety - pozdrawia Maryję, oddając Jej pełen szacunku hołd. Normalnie przy pozdrowieniu wymienia się imię tego, kogo się pozdrawia.
Zauważmy, że Gabriel nie wymienia imienia Maryi, mówi tylko: Bądź pozdrowiona, pełna łaski. Określenie pełna łaski - w języku greckim kecharitomene - spełnia funkcję imienia. Ma to wielkie znaczenie; według bowiem semickiego myślenia imię wyraża istotę, to, czym ktoś naprawdę jest, lub jego zadanie i posłannictwo. Łaski pełna, to imię Maryi dane Jej przez Boga. Jest Ona w szczególny sposób "łaską obdarzona". Jest tą, która u Boga "znalazła łaskę". Słowa pozdrowienia, jakimi Anioł zwraca się do Maryi, są aluzją do dwu zapowiedzi prorockich. Prorok Zachariasz ogłasza ludowi: Raduj się wielce, Córo Syjonu, wołaj radośnie, Córo Jeruzalem! Oto Król twój idzie do ciebie, sprawiedliwy i zwycięski. Pokorny - jedzie na osiołku, na oślątku, źrebięciu oślicy (Za 9, 9).
To pozdrowienie nie oznacza zwykłego pozdrowienia, ale jest wezwaniem do radości. Jej źródłem jest dar Boga - Mesjasz: Oto Król twój idzie do ciebie! On wypełni wszystkie obietnice dane nie tylko wybranemu ludowi, ale całemu światu.
Maryja Arką Nowego Przymierza
Duch Święty zstąpi... i moc Najwyższego osłoni Cię, to znaczy okryje Cię jak obłok. To następna aluzja do obłoku, który spoczywał nad Arką Przymierza na znak obecności Boga. W tym świetle Maryja stanowi Arkę Nowego Przymierza, w której Bóg jest obecny już nie w znaku i symbolu, ale rzeczywiście przez cud wcielenia.
W Zwiastowaniu Maryja dowiaduje się, że w Jezusie, Jej Synu, Bóg wypełni sławne proroctwo dane Dawidowi przez proroka Natana: On zbuduje dom imieniu memu, a Ja utwierdzę tron jego królestwa na wieki. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem (2Sm 7, 13-14). Ten, który ma się począć w Maryi, jest Synem Boga Najwyższego, któremu Bóg przekaże królewski tron Dawida. Królestwa Dawida nie należy rozumieć w sensie politycznym i doczesnym, ale jako wieczne i duchowe królestwo mesjańskie. Na czym to duchowe królestwo polega, jaka jest jego natura i charakterystyczne cechy, tłumaczą wszystkie trzy Ewangelie.
Tak oto Maryja, dziewczę z Nazaretu, sama jest Namiotem Spotkania, Arką Przymierza i Świątynią, w której Bóg zamieszkał cieleśnie - przez cud Wcielenia - w sposób zarówno tajemniczy, jak i rzeczywisty. Zapowiedź narodzenia Jana Chrzciciela miała miejsce w świątyni, zwiastowanie Maryi dokonało się - w nowej Świątyni, którą jest Ona sama. Zachariasz miał wątpliwości - Maryja od razu wierzy, nie żądając znaku potwierdzającego. Niepokoi Ją tylko sposób, w jaki dojdzie do poczęcia. Anioł wyjaśnia, że Jej dziewictwo nie zostanie naruszone. Ale i Jej Anioł daje znak. Jest nim cudowne poczęcie Jana Chrzciciela, jakie się dokonało w podeszłym wieku jego rodziców. Dla Boga bowiem wszystko jest możliwe.
Maryja, otrzymawszy wyjaśnienie, wyraża pełną zgodę: wola Boga jest Jej wolą i tę wolę chce wypełnić. Nowy Testament rozpoczyna wiara Maryi, która poczęła "potomka Abrahama". W Nim - w Jezusie Chrystusie - wszystkie obietnice Starego Przymierza znajdą swe wypełnienie. Dlatego Maryja jest Służebnicą Pańską, pierwowzorem wierzących, obrazem i Matką Kościoła.
Jezus jest darem Boga Ojca dla ciebie. Przyjmij Go jako swego Zbawiciela. Dziękuj Bogu za ten niezwykły dar. Powierz Mu swoje życie. Razem z Maryją uwielbiaj Go. W Eucharystii jednocz się z Nim i dawaj świadectwo, że On jest Odkupicielem świata.
|