NA MAJ 2005

      Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami (Mt 5,10-12). W każdej ludzkiej społeczności są ludzie cierpiący z powodu nieprawości bliźnich. Dzieje się tak zwłaszcza tam, gdzie panoszy się logika korupcji. Żaden kraj nie jest od tego wolny. I tak będzie aż do końca ludzkiej historii. Rzecznikiem prześladowanych był już starotestamentowy prorok Amos. Psalmy 22., 25., 68. są modlitwą udręczonych, którzy wołają o pomoc do Boga Wybawiciela. Bardzo wyrazistym jest obraz cierpiącego Sługi Jahwe (Iz 52-53). Księga Mądrości (rozdz. 2) opisuje cynizm prześladowców. Prześladowania doświadczył Bóg-Człowiek. Wierzących czeka podobny los. Zapowiedź znajdujemy w przytoczonych słowach Pana. Jezusowe Z mego powodu Kościół rozumie obecnie: ze względu na wiarę i sprawiedliwość, ogarniając tym zwrotem wszystkie wymiary ludzkiego istnienia, relacje z Bogiem i z innymi ludźmi. Całą Ewangelię, w tym Kazanie na Górze (Mt 5,20-7,12), trzeba interpretować w świetle Konstytucji dogmatycznej o Kościele (Lumen Gentium,18) Soboru Watykańskiego II, która podkreśla prawdę o powszechności zbawienia. Słowa Zbawiciela dotyczą cierpiących prześladowanie, nawet jeśli nie znają oni Jezusa ani nie czczą Boga, którego On objawił. Wspólną cechą prześladowanych dla wiary i sprawiedliwości albo z powodu Jezusa jest proroczy charakter ich życia. Chodzi o świadectwo, jakie dają o wartościach ludzkich, duchowych i nadprzyrodzonych oraz o domaganie się szacunku dla tych wartości. Łatwo rozważać 8. błogosławieństwo w wygodnym fotelu, ale co robić, gdy sam doznam prześladowania; gdy ze względu na wiarę i sprawiedliwość zagrożone zostaną wolność, mienie albo życie własne czy bliskich, gdy dopada poczucie osamotnienia, gdy człowiek zostanie oczerniony w mediach, gdy wyrok wydaje trybunał spełniający zalecenia ludzi trzymających władzę. W tej sytuacji może pomóc jedynie "moc z wysoka". Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić (Mt 10,16-20). Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej ... We wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował (Rz 8,35.37). Przechowujemy ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd bowiem znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu... ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele (2Kor 4,7-8.11). Módlmy się o Ducha Świętego dla prześladowanych, by nie wpadli w rozpacz albo w pułapkę żądzy odwetu i nie bronili się metodami, które tylko umacniają zło na świecie.

Misyjna na maj

      Sobór Watykański II, podejmując inicjatywę papieży z minionych 160 lat (począwszy od Grzegorza XVI, który opublikował 1. encyklikę misyjną Prope nostis w 1840 r.), bardzo mocno podkreślił, że działalność misyjna jest podstawowym zadaniem wierzących w Chrystusa. Fakt ten zobowiązuje nie tylko biskupów i kapłanów, ale każdą ochrzczoną osobę do włączenia się w miarę możliwości i stanu życia w ewangelizację świata. Jan Paweł II w Liście apostolskim Redemptoris missio napisał, że zaangażowanie misyjne powinno zająć centralne miejsce w duchowym życiu chrześcijan.
      Na całym świecie istnieją różne inicjatywy misyjne. Ich cechą jest włączenie się w strukturę diecezji i parafii, a wspólnym celem - wspieranie pracy duszpasterzy działających w krajach o ludności w większej części niechrześcijańskiej oraz budzenie świadomości misyjnej u wierzących. "Papieskie Dzieła Misyjne"(PDM) to zbiorcza nazwa tych inicjatyw. Najważniejszym z nich - oprócz "Daru Wiary", przygotowującego kapłanów diecezjalnych do misyjnej pracy, "Dzieła św. Piotra", którego zadaniem jest troska o wzrost rodzimych powołań, oraz "Dzieła Misyjnego Dzieci" - jest "Dzieło Krzewienia Wiary". Działa ono w Kościele od połowy XIX wieku, pobudzając wiernych do zaangażowania modlitewnego, duchowej ofiary i konkretnej materialnej pomocy misjom. Koordynacją zajmuje się Rada Wyższa PDM. Zbiera się ona co roku w Watykanie dla wysłuchania sprawozdań pastoralnych i finansowych oraz dla wyznaczenia zamiarów i propozycji na przyszłość. PDM otaczają opieką blisko stutysięczną rzeszę misjonarzy (kapłanów, osób konsekrowanych i świeckich), głoszących wiarę w Chrystusa poza granicami swego kraju. Spośród nich do niedawna 70% tej liczby stanowili Europejczycy (najliczniejsi Hiszpanie). Obecnie coraz większy udział w dziele misyjnym przejmują Kościoły innych kontynentów. Znamienne, że Kościoły Azji (liczba chrześcijan nie przekracza tam 3% ludności) posyłają większą ilość misjonarzy niż ich przyjmują. Najwięcej powołań misyjnych i najbardziej intensywny wzrost PDM obserwuje się na Filipinach i w Indiach. W Europie zaangażowanie misyjne słabnie. Ojciec Święty przestrzega przed ograniczaniem działania do obszaru "starego kontynentu". Świadczyłoby to o niepokojącym przejawie braku nadziei. Kościół jest zdrowy tylko wtedy, gdy otwiera się na powszechność oraz obdarowuje innych otrzymaną łaską wiary. Taka była przez stulecia świadomość Kościoła w Europie, gdy posyłał kolejne pokolenia misjonarzy, mężczyzn i kobiet do obcych ludów i do innych cywilizacji. Zmniejszanie się środków finansowych czy liczby kapłanów w niektórych krajach, nie zwalnia nas od troski o sprawy Kościoła powszechnego i jego misyjnego zadania.