NA CZERWIEC 2004

      W miesiącu poświęconym Sercu Boga-Człowieka rozważamy wymowę symbolu Miłości wcielonej w ludzką naturę Boga-Syna. Każdy przejaw pobożności mijałby się z celem, gdyby wyraził się jedynie w wielości religijnych praktyk bez wpływu na codzienne postępowanie. Jest sprawą o znaczeniu zasadniczym, by świat poznał, że chrześcijaństwo jest religią miłości, podkreślił Jan Paweł II w liście z okazji stulecia poświęcenia ludzkości Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Nie moglibyśmy się nazywać czcicielami Bożego Serca, gdybyśmy nie pojęli celu, w jakim Stwórca i Ojciec chciał mieć w Jezusie Chrystusie ludzkie serce. Począwszy od pierwszego stworzenia, plan Boga był planem miłości. Najbardziej uwidoczniła się ona w dziele odkupienia, dokonanym przez Boga-Człowieka. Jeśli Serce Jezusa jest znakiem miłości Ojca oraz sióstr i braci, to życie czcicieli Bożego Serca winno być kontynuacją tej miłości. W przypowieści o sądzie ostatecznym nasz Pan zawarł konsekwencje wynikające z Jego postępowania i nauczania. Stanowią one dla nas motywację i wezwanie do czynnej miłości. Miłosierdzie okazywane potrzebującym jest świadectwem miłości Boga. Wcielony Syn Boga do tego stopnia umiłował ludzi, że aby nas przywrócić Ojcu, przyjął na siebie skutki grzechu. Stając się człowiekiem, podjął ludzki los łącznie z cierpieniem ubogich i odepchniętych. Misją wyznawców Chrystusa jest niesienie innym świadectwa tej miłości. Tylko ona budzi nadzieję. Dzieje Apostolskie przechowały poruszające świadectwo miłości, jaką żyła wspólnota pierwszych chrześcijan. Przebywanie razem w Imię Chrystusa, Jego Miłości, jest źródłem wspólnotowych działań dla wspierania potrzebujących i niesienia im ulgi w cierpieniu. Miłowanie Boga i miłowanie człowieka ujawnia swoją miłującą moc w czynach miłosierdzia. Działanie charytatywne jest najbardziej wymowną ewangelizacją, bo niesienie pomocy potrzebującym jest objawieniem miłości Boga. To najbardziej wymowny i przekonywający dowód miłości Boga, który po rodzicielsku troszczy się o wszystkich ludzi. Miłując w ten sposób bliźniego, nie tylko przeciwdziała się nędzy, głodowi i bezdomności, ale w całkiem osobisty sposób przekazuje się miłość Boga. Jest to zarazem działanie prorocze; bardziej dobitnie niż słowami, ukazuje ono obecnego na tym świecie Stwórcę i Ojca, który w ten sposób zakłada swoje Królestwo. Trzeba osobiście odpowiedzieć na Jego wezwanie w codziennym trudzie niesienia pomocy i ulgi w cierpieniu konkretnym osobom. Musimy być przy tym świadomi dysproporcji miedzy takim działaniem a nędzą, jaką cierpią całe społeczeństwa i narody. Koniecznością chwili jest bardziej odpowiadające temu wyzwaniu organizowanie się wierzących, nawiązujące do wzorca pierwszej wspólnoty ochrzczonych, której członkowie dobra osobiste oddawali do dyspozycji ubogich. W Kościele powstają różne stowarzyszenia, organizacje i ruchy, które stawiają sobie za cel niesienie humanitarnej pomocy na szerszą skalę. Prośmy o naszą większą świadomość odpowiedzialności za świadectwo o miłości Boga.


Misyjna na czerwiec

      Jan Paweł II w licznych wystąpieniach wzywa do poszanowania i obrony wszystkich praw człowieka. Naczelne miejsce wśród nich zajmuje wolność religijna, która jest gwarancją uszanowania wszelkich innych praw człowieka. Religia umożliwia znalezienie odpowiedzi na pytanie o prawdziwy sens życia osobistego i społecznego. Skupia i wyraża najgłębsze dążenia ludzkiej osoby, decyduje o ludzkiej wartości, wpływa na sposób relacji z Bogiem i innymi ludźmi. Dlatego wolność religijna (możliwość decydowania o wyborze religii, prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania) znajduje się w centrum podstawowych praw, które powinny być zapewnione każdemu. Wolność ta jest do tego stopnia nienaruszalna, że trzeba uszanować decyzje osoby, która chce zmienić religię, jeśli w sumieniu uzna to za właściwe i niezbędne. Sobór Watykański II w Deklaracji o wolności religijnej autorytatywnie stwierdza, że człowiek w każdej sytuacji powinien zachować możliwość dążenia za głosem swego sumienia. Dlatego, niezależnie od okoliczności i motywacji, decyzja musi być pozostawiona wyborowi człowieka. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka ONZ przyznaje, że wolność religijna daje prawo do praktykowania religii osobiście lub z innymi, prywatnie albo publicznie. W wielu krajach respektowane jest ono całkowicie i bez zastrzeżeń, w niektórych bardziej w teorii niż w praktyce. Dzieje się tak, gdy jednej religii przyznany jest status uprzywilejowania, podczas gdy inne religie są dyskryminowane. Niestety są też kraje, gdzie prawo do religijnej wolności wcale nie jest respektowane. W sposób pośredni łamanie prawa o wolności do życia w wybranej religii dokonuje się podczas konfliktów na tle etnicznym i religijnym. Stosowanie przemocy i odmawianie innym prawa do wolności religijnej w imię własnych przekonań jest zniekształceniem samego pojęcia religii.
      Intencja misyjna miesiąca czerwca kieruje uwagę na kraje kontynentu azjatyckiego. Mamy prosić, by tam wzrastało poszanowanie wolności religijnej - podstawowego prawa człowieka. Poza Afryką najczęściej właśnie w Azji dochodzi do prześladowań na tle religijnym. Największym nieszczęściem i bólem Azji jest lekceważenie jednostki i jej praw. W wielu krajach dominują ideologia i kult państwa, a mniejszości spychane są na margines życia. Nierzadko za wyznawanie wiary w Chrystusa grozi więzienie, a nawet śmierć, zaś wzniesione świątynie są burzone. Najgorzej pod tym względem wygląda sytuacja w Chinach. Również źle jest w krajach islamskich, gdzie w sposób bezwzględny stosowane jest prawo "szariatu" (Arabia Saudyjska). W Myanmar (dawna Birma) faworyzowany jest z kolei buddyzm przy wielkim ograniczaniu praw religijnych chrześcijan. Podobnie jest w niektórych stanach w Indii, z tą różnicą, że tam nacjonaliści posługują się hinduizmem dla budzenia wrogości wobec chrześcijan lub muzułmanów. Trzeba wkładu naszej modlitwy, by prawo do wolności religijnej znalazło swoje miejsce w prawodawstwie i w świadomości Azjatów.