Daj mi poznać drogi Twoje, Panie,
i naucz mnie Twoich ścieżek!
Prowadź mnie według Twej prawdy i pouczaj,
bo Ty jesteś Bóg, mój Zbawca,
i w Tobie mam zawsze nadzieję.

Nasza modlitwa często wyraża tęsknotę, której nie potrafimy nawet nazwać. Dzięki Bogu, jeśli w ogóle uświadamiamy sobie tę tęsknotę. Pan pozwolił, by rycerz Ignacy z Loyoli poleżał kilka miesięcy ze strzaskaną nogą. Dzięki temu rycerz ów zrozumiał, że jego ideały i działania, choć szlachetne, dają zadowolenie i satysfakcję na krótko.
Nam też Pan niekiedy »coś potrzaska« i uświadomi, że nasze drogi prowadzą nas na manowce. Obyśmy dostrzegli wtedy przedmiot naszej tęsknoty - Serce Boga, bezinteresowną Miłość, która chce nas nauczyć Nowych Dróg. Dróg prowadzących do Spotkania. W przytoczonej niżej modlitwie Tomasz a Kempis zawarł mocne - i ciągle aktualne - argumenty za tym, by dążyć do takiego Spotkania.


"Mów, Panie, bo sługa Twój słucha".

"Mów, Panie, bo sługa Twój słucha. Jam sługą Twoim, Ty mnie pouczaj, bym poznał Twoje rozkazy.
Nakłoń me serce do Twoich rozkazów, niech mowa Twoja płynie jak rosa.
Mówili kiedyś synowie izraelscy do Mojżesza: Mów ty z nami, a będziemy cię słuchać! Ale Bóg niech nie przemawia do nas, abyśmy nie pomarli.
Nie tak, Panie, nie tak proszę, ale raczej błagam z prorokiem Samuelem, gorąco i pokornie: Mów, bo sługa Twój słucha.
Niech nie mówi do mnie Mojżesz ani którykolwiek z proroków; mów raczej TY, Boże mój i Panie, któryś był ich natchnieniem i światłem; Ty sam, bez pośrednictwa, możesz mnie doskonale napełnić swym duchem, podczas gdy oni bez Ciebie cóż mogą?
Brzmią wprawdzie ich słowa, lecz ducha nie dadzą. Mówią rzeczy piękne, lecz jeżeli Ty milczysz, serca nie zapalą.
Wieszczą to, co zapisane, ale Ty odsłaniasz sens. Ukazują tajemnice - Ty zrywasz z nich pieczęcie.
Głoszą przykazania - Ty pomagasz je wypełniać. Wskazują drogę - Ty dajesz siłę, aby po niej kroczyć.
Oni działają jedynie zewnętrznie - Ty pouczasz umysł i oświecasz rozum.
Oni tylko zraszają - Ty udzielasz płodności. Gdy tamci wołają słowami - Ty słuchającemu dajesz zrozumienie.
Nie Mojżesz, ale Ty, Panie i Boże mój, odwieczna Prawdo, mów do mnie, abym nie umarł i nie pozostał bez owocu, napominany wprawdzie, ale wewnętrznie oschły.
Niech mi nie będzie ku potępieniu słowo słyszane, lecz nie wypełnione; poznane, a nie ukochane; przyjęte z wiarą, ale nie zachowane.
Mów więc, Panie, bo sługa Twój słucha; Ty masz słowa życia wiecznego.
Mów, by pocieszyć mą duszę i zmienić całe me życie ku sławie Twego imienia, dla Twej wiecznej czci i chwały". Amen

Tomasz a Kempis, O naśladowaniu Chrystusa, Kraków 1989