Niniejsza praca jest propozycją dla współczesnego człowieka, skupiającą jego uwagę na nauczaniu duchowym św. Klaudiusza La Colimbier'a (1641-1682). Jego zaangażowanie apostolskie wyrażało się szczególnie w kierownictwie duchowym oraz w głoszeniu Słowa Bożego, w miejscach, do których został on posłany przez przełożonych zakonnych. Pod rozwagę bierze się tutaj szczególnie chrystocentryczny charakter nie tylko Konferencji duchowych, ale również Listów Klaudiusz i jego zapisków w Dzienniku duchowym.
       Proponowane niżej studium ukazuje aktywność tego młodego siedemnastowiecznego francuskiego jezuity, podejmującego się trudnego zadania prowadzenia innych do Boga po drogach dojrzałości chrześcijańskiej. Jest to droga naśladowania Chrystusa, w najdrobniejszych nawet przejawach Jego posłuszeństwa wobec woli Ojca. Chrystus pozostaje w jej centrum, poczynając od pierwszych, dojrzały kroków, jakie podejmują Jego uczniowie we wszystkich epokach historii. Takim również jawi się On w nauczaniu Klaudiusza La Colombiere'a, dlatego naszym zamierzeniem jest przedstawienie charakterystycznych punktów duchowej oferty Klaudiusza. Chodzi o wyszczególnienie oryginalnych wymiarów tegoż nauczania. Okazuje się, że po upływie trzech stuleci aktualne pozostaje zagadnienie ponadczasowości nauczania jezuita z epoki wielkich ruchów w Kościele katolickim. Jansenizm i kwietyzm w wieku XVII przeżywały swój rozkwit szczególnie na terenie zachodniej Epoki. Propozycja Klaudiusza La Colombiere'a jest jasna. Kładzie on akcent na wolność i zdolności chrześcijan do rozeznania zbawczej obecności Boga w ich radościach i smutkach. W niektórych aspektach Klaudiusz jawi się jako syn swojej epoki, a więc człowiek pozostający pod wpływem tendencji, które przesuwają akcent ze społecznej misji chrześcijan na życie wieczne. Jednak sam mocno podkreśla aspekt ludzki, pełen ufności w prawdziwą duchowość chrześcijańską. W tym sensie ukazuje, sto lat po śmierci św. Ignacego Loyili, perspektywę Boga Jedynego w Trójcy, w pełni angażującego się w wyzwolenie ludzkiego ducha i wciągnięcie do wspólnoty w swoim powszechnym dziele Zbawienia (...).
       Pierwszy rozdział ma charakter historyczny. Stanowi on syntetyczne, ale konieczne tło pomagające lepiej zrozumieć duchowość Klaudiusza (...). Traktuje o życiu jego, jako jezuity, zwłaszcza o formacji duchowej i intelektualnej Klaudiusza oraz o jego pracy apostolskiej, czy to we Francji, czy w Anglii (...).
       Rozdziały drugi, trzeci i czwarty tworzą ekspozycję prezentującą nauczanie Klaudiusza w jego Konferencjach i Listach duchowych. W jego życiu dokonywało się to na bazie osobistego doświadczenia duchowości św. Ignacego, wyrażonego w Dzienniku, będącym relacją z Ćwiczeń duchownych odprawionych podczas trzeciej probacji (...).
       Piąty rozdział traktuje o istotnym miejscu, jakie w nauczaniu Klaudiusza La Colombiere'a miało Najświętsze Serca Jezusa (...).
       Niniejsza praca jest pierwszą w Polsce próbą naukowego usystematyzowania pewnych intuicji i idei Klaudiusza La Colombiere'a dla potrzeb współczesnego czytelnika.